Ματωμένα λόγια.

Οι λέξεις σου ακόνισαν τον αέρα,
Όσα είπες, όσα έδειξες, έκαναν την αύρα λεπίδα
Και το φως αδιάστατο φόβο.
Η μουσική στο αμάξι μόνο λιπαίνει τον αέρα,
Κλειδωμένος στο κινούμενο κουβούκλιο αναπνέω ξανά.
Τα κτήρια σαν κακοί οιωνοί, τα δέντρα στηρίγματα κρεμάλας
Οι δρόμοι χείμαρροι που παρασύρουν προς τον γκρεμό,
Η αναπνοή μου παγωμένο οξύ.
Το αίμα δένεται αργά ξανά ανάμεσα στις ψυχορραγούσες σάρκες,
Τα μάτια βλέπουν ξανά μπροστά,
Όλα μετατρέπονται σε ένα πλαίσιο,
Ένα διευρυμένο κινούμενο κουβούκλιο,
Την οικεία απέραντη φυλακή.
Μια λυρική κατρακύλα ήταν, σηκώνεσαι, γελάς
Κατακρίνεις τον χρόνο που χάθηκε μην παίρνοντας ανάσα.
Αλλάζεις ταχύτητα και πατάς γκάζι.
Γνωρίζεις, όμως, πως η μαύρη σκιά παραμονεύει,
Τα λόγια σου διατρέχουν και το μέλλον,
Μολύνουν διαδοχικές ημερομηνίες,
Και το φανάρι στην επόμενη διασταύρωση
θα σε σταματήσει ξανά.


Ѻρέστης

Artwork by: Eleftheria Gertsou


 

 

 

 

 

 

©Ορέστης, Topicap 28/5/19

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s