Τραβηγμένο χαμόγελο.

Έραψα το χαμόγελο μου με τις άκρες να κοιτούν τα μάτια. Πρέπει να υπάρχει επικοινωνία μεταξύ συνεταίρων, σκέφτηκα, σε αυτό το σύγχρονο έγκλημα.

Υπάρχει όμως και ένας άλλος παράγοντας που τους αποσυντονίζει. Ένας ήχος ρυθμικός και όχι τόσο σταθερός πια. Η έντασή του -περιέργως- υπερβολικά ισχυρή. Ο πόλεμος μεταξύ τους τραβάει τα ράμματα και εγώ πονάω. Είναι ο ήχος της καρδιάς.

Διάλεξα κλωστή σε κόκκινο χρώμα, έτσι και αλλιώς κάνεις δεν ασχολείται με εμένα και κάθε εμένα. Αν και το κόκκινο είναι ένα χρώμα με προσωπικότητα και δύναμη, σε αντίθεση με…

Όλη την ημέρα οι πόνοι ήταν ανυπόφοροι. Κοίταξα τον «εαυτό» μου στον καθρέφτη. Τα ράμματα είχαν κατηφορίσει, το χαμόγελο μου δηλαδή. Το αριστερό άκρο
βρίσκονταν στην ίδια ευθεία με την καρδιά.

Έκοψα τα ράμματα και ξαναέραψα το χαμόγελό μου. Δεν θα αφήσω το συναίσθημα να νικήσει την λογική, δεν πρέπει να το αφήσω σήμερα. Αυτή τη φορά διάλεξα πράσινο χρώμα, ελπιδοφόρο.


ℳoschaz

Artwork by: Maria Korompili


 

 

 

 

 

 

 

©Moschaz, Topicap 1/6/19

 

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s