Αγουροξυπνημένη Πραγματικότητα.

Τι σκεφτόμαστε, άραγε, όταν ανοίγουμε τα μάτια μας το πρωί;
Ίσως το τραίνο που πασχίζουμε να προλάβουμε για την δουλειά.
Τα πρόσωπα των φίλων μας όταν σπάνε την υπνηλία του λόγου μας
και αποσπούν μια καλημέρα.
Τη γυναίκα που έχει ξαπλώσει δίπλα μας
καλυμμένη ατημέλητα με σκεπάσματα ανίκανα
να κουκουλώσουν τον πόθο μας για αυτή.
Τους αγαπημένους μας που χάσαμε και προσμένουμε να ανταμώσουμε,
μήπως επιστρέψει η οσμή τους στην μνήμη μας
και η πνοή τους στην ζωή μας.
Τους στόχους που ματαιόδοξα θέτουμε και άπληστα κυνηγούμε,
ακόμα και όταν τα δυσθεώρητα ύψη τους
κάνουν τους άλλους να μοιάζουν μικροσκοπικοί.
Τα ποιήματα που διαβάσαμε, μα πριν το προλάβουμε
σκούρυναν τα μάτια μας με το ανεξίτηλο μελάνι τους.
Τα χαμόγελα, τη μουσική, τη ζεστασιά της συντροφιάς·
μας περιβάλλουν σαν φράγμα
κλειδώνοντας μακριά την παγερή μας μοναξιά.
Ξυπνάμε για στιγμές μα ζούμε σε ωράρια,
πειθήνιοι εργάτες των συμβάσεων αλόγιστα τις υπακούμε,
παρότι για να ξυπνήσουμε ονειρευόμαστε
την πιο φλογερή επανάσταση.


Σίσυφος

Photography credits: Kerasia Mp


 

 

 

 

 

©Σίσυφος, Topicap 6/6/19

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s