«Σήμερα γράφω για φίλους…»

Σήμερα γράφω για φίλους που τα μυαλά τους έγιναν ένα με τον τοίχο, ένα ωραίο μεσημέρι,
ύστερα από έναν κρότο που φάνηκε να σκίζει την γαλήνη (κάθε γαλήνη) στα δύο.
Γράφω για τα χαμένα κορμιά,
και τα μυαλά αυτά που βρήκαν δρόμους αποκλίνοντες, οι οποίοι τα οδήγησαν στο χάσιμο.
Σήμερα γράφω για φίλους που ουρλιάζουν βουβά μπροστά από πρόσωπα οικεία, πιο ξένα κι από λευκό κορμί στα βάθη στης μέσης ανατολής.
Γράφω ακόμα για φίλους που ουρλιάζουν στα μούτρα μπάτσων, γιατρών και κληρικών πως δεν έκαναν τίποτα λάθος.

Τίποτα λάθος, τ’ ακούς μαλακισμένη πόρνη;
Άρρωστη κοινωνία, με τις άρρωστες επιτάξεις σου.
Τίποτα λάθος, με κατάλαβες;
Γράφω σήμερα γι’ αυτούς που έφαγες. Για κάθε έναν ξεχωριστά.
Γι’ αυτά τα παιδιά με τις χρυσές καρδιές, που δεν μπόρεσες να χωρέσεις στη σαπισμένη σου αγκαλιά.

Γράφω σήμερα για τους φίλους, που τους έφαγε η σκληρή κοινωνία
Πιο σκληρή κι από στύση ανθρώπου άρρωστου
που άπλωσε χέρι σε μικρό παιδί
μέσα στο ίδιο του το σπίτι,
ένα σπίτι που δεν ήταν ποτέ ξανά σπίτι
μέσα σε μια κοινωνία που κατάφερε να δώσει ανάσα στον άρρωστο
κόβοντάς την από το παιδί.


₦ικήτα

Photography credits: Mariza Nanou


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

©Νικήτα, Topicap 7/6/19
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s