Για τη Στάχτη…

Στη μνήμη της Στάχτης…

Αν και η σχέση μου με τα πολύ στενάχωρα κείμενα είναι κάπως κακή τελευταία, δυστυχώς οι συνθήκες με ανάγκασαν να γράψω ένα τέτοιο. Πάντα αντιμετωπίζω τα ζώα μου σα μέλη της οικογένειας, δένομαι μαζί τους πιο εύκολα απ’ ό,τι θα δεθώ με έναν άνθρωπο. Όσοι σκέφτεστε με τον ίδιο ή παρόμοιο τρόπο σίγουρα θα καταλάβετε όλα τα παρακάτω.
Το να χάνεις ένα από τα ζώα σου είναι πολύ μεγάλη απώλεια. Το να μπαίνεις στο σπίτι φέρνοντας φαγητό για το άρρωστο σκυλάκι σου και να το βρίσκεις νεκρό στο πάτωμα της κουζίνας, ίσως είναι μια από τις χειρότερες εικόνες. Το πρώτο και κυρίαρχο συναίσθημα είναι ο πανικός που δε σε αφήνει ούτε να ξεσπάσεις αλλά ούτε να σκεφτείς λογικά. Κλείνεσαι στο μπάνιο και αρχίζεις τα τηλέφωνα ζητώντας απεγνωσμένα βοήθεια. Και μόνο που το πλησιάζεις, σου κόβονται τα πόδια. Πρέπει να το διαχειριστείς ολομόναχος καθώς η ώρα είναι πια περασμένη, σε λίγο ξημερώνει. Σφίγγεις τα δόντια και προσπαθείς να κάνεις αυτό που πρέπει, μα δε μπορείς. Όσο περνάει η ώρα σκέφτεσαι όλο και πιο άσχημα πράγματα, νιώθεις πως εσύ κάτι δεν έκανες καλά, πιστεύεις ότι αυτό το πλάσμα με τον τρόπο του σε προειδοποίησε πως θα «φύγει». Προσπαθείς να ηρεμήσεις, κλείνεις τα μάτια και σου έρχονται εικόνες, ακούς το γάβγισμά του συνέχεια, σηκώνεσαι κάθε πέντε λεπτά και κοιτάς μήπως «ζωντάνεψε».

Κάθε μέρα που περνάει βλέπεις ότι είναι ακόμα πιο δύσκολη. Τι θα γινόταν αν ο κτηνίατρος είχε δώσει σωστή θεραπεία; Τι θα γινόταν αν…; Τι… θα… γινόταν… αν… Έτσι ψάχνεις να βρεις ποιος φταίει. Μα έχει άραγε πια κανένα νόημα; Λες πως τουλάχιστον όσο έζησε, έζησε καλά και αγαπήθηκε πολύ. Σκέφτεσαι πως όλη εκείνη τη μέρα σα να προσπαθούσε να σε «διώξει» από το σπίτι για να μην το δεις να πεθαίνει. Σαν κάτι να ήξερε.

Ήταν μια από τις πιο δύσκολες απώλειες της μέχρι τώρα ζωής μου. Αν και έχω κατηγορηθεί άπειρες φορές ότι είμαι κυνική σε βαθμό αηδίας, πράγμα που ισχύει, σε αυτή την περίπτωση λειτούργησα εντελώς διαφορετικά. Με άγγιξε απίστευτα μια φράση που δεν περίμενα να με αγγίξει σε τέτοιο βαθμό ούτε, όμως και να την ακούσω από τη μητέρα μου.

-Ήταν μωρό, μαμά. Ήταν μόνο λίγων μηνών.
-Κατερίνα μου, είναι πια ένα αγγελάκι, το αγγελάκι των σκύλων.


Ḱοκκινόμαλλο Ṱέρας

Στη φωτογραφία εξωφύλλου, η μικρή Στάχτη.


 

 

 

 

 

 

©Κοκκινόμαλλο Τέρας, Topicap 11/6/19
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s