Για τον Άρη. | Σαν Σήμερα

«Αλλού σε λένε Ζαπάτα κι αλλού Τουπακ Κατάρι, αλλού Σαντίνο, αλλού Τσε και στην Ελλάδα Άρη»
-Social Waste, από το τραγούδι «Στη γιορτή της ουτοπίας»

Ο Άρης Βελουχιώτης, ο κατά κόσμον Θανάσης Κλάρας , είναι αυτός που σαν σήμερα, στις 15 Ιουνίου του 1945, αυτοκτόνησε έξω από το χωριό Μεσούντα, για τα ιδανικά του. Είναι αυτός που 3 φόρες φυλακίστηκε για τις πολιτικές του πεποιθήσεις. Μιλάμε για τον Άρη αυτόν που τον σαπίσανε στο ξύλο για τα πιστεύω του. Τον Άρη που οι σύμμαχοι του τον πουλήσανε. Δεν θέλω να κουράσω με πληροφορίες που μπορείτε με τις ώρες να διαβάζετε στο Wikipedia, θα παρουσιάσω μόνο λίγες από τις φάσεις της ζωής του που αξίζει να σημειωθούν και μερικά από τα κομμάτια που γράφτηκαν για να τον τιμήσουν.

  • Ο Βελουχιώτης ήταν, είναι και θα είναι, η πιο εμβληματική φιγούρα της Αντίστασης. Ιδρυτής του ΕΛΑΣ, ηγετική μορφή του αντάρτικου ΕΑΜ και για μερικά χρόνια σημαντικό στέλεχος του ΚΚΕ.
  • Από μικρός ήταν αντιδραστικός και παράτησε τη βολή του για να πολεμήσει στα βουνά. Όταν ο πατέρας του του ζήτησε να παραμείνει στη Λαμία και να ασχοληθεί με τα κτήματα της οικογενείας, αυτός απάντησε ότι αν έμενε εκεί και γινόταν πλούσιος, θα έπαυε να σκεφτόταν τους φτωχούς.
  • Φυλακίστηκε στου Συγγρού, στην Γυάρο και στην Αίγινα για τα αριστερά του πιστεύω.
  • Την ίδια μέρα του θανάτου του, αυτοκτόνησε και ο σύντροφος και φίλος του, Τζαβέλας. Την επόμενη τα σώματα των δύο μεγάλων αντιστασιακών αποκεφαλίστηκαν και τα κεφάλια τους χρησιμοποιήθηκαν ως διακοσμητικά στολίδια, στη μεγάλη γιορτή που πραγματοποιήθηκε στην πλατεία Ρήγα Φεραίου στα Τρίκαλα…
  • Ήξερε από την αρχή ποιο θα ήταν το τέλος του. Ένας άνθρωπος σαν τον Άρη δεν θα μπορούσε παρά να πεθάνει για τα πιστεύω του. Μια ημέρα ο λοχαγός τού είπε με θαυμασμό ότι μοιάζει με τον επαναστάτη Πουγκατσέφ, που έφτιαξε δικό του στρατό και κυριάρχησε σε μεγάλο τμήμα της τσαρικής Ρωσίας. O αρχηγός τον ρώτησε με νόημα:
    – Θυμάσαι το τέλος του;
    – Ναι, απάντησε ο λοχαγός. Κυκλώθηκε από τα τσαρικά στρατεύματα, πιάστηκε αιχμάλωτος και το κεφάλι του έμεινε κρεμασμένο για ημέρες σε κοινή θέα.
    – Eμένα όμως δε θα με πιάσουν ποτέ αιχμάλωτο. Έτσι και έγινε.

Για τον προδομένο αυτόν ήρωα, γράφτηκαν μέχρι σήμερα δεκάδες τραγούδια τα οποία δείχνουν την ανάγκη του λαού να θυμάται και να πιστεύει στην επανάσταση.

 

 

 

 

‘’Κι ύστερα κοίταξα ξανά τον φανοστάτη, Εκείνον, στη φωτογραφία της ντροπής κι είπα: «Αντίο, Καπετάνιε επαναστάτη, καλές εφόδους στην κοιλάδα της σιωπής».

Ίσως πολλά από αυτά να ήταν γνωστά στους περισσότερους από εσάς, όμως το νόημα δεν ήταν να παραθέσω κάτι καινούριο. Αυτά και άλλα τόσα έχουν ειπωθεί ξανά και ξανά και όμως παρόλα αυτά τα προσπερνάμε. Μπορεί να νιώθουμε περήφανοι για τους επαναστάτες προγόνους μας, όμως καλό θα ήταν να νιώσουμε κάποια στιγμή περήφανοι και για εμάς. Άνθρωποι σαν τον Άρη είναι εδώ για να μας υπενθυμίζουν πως μπορούμε να φέρουμε την αλλαγή και πως γι’ αυτήν δεν χρειάζονται πολλά, ‘’μόνο λίγη αξιοπρέπεια, λίγη ντροπή και λίγη οργάνωση.’’ (Μάρκος Σουμπκομαντάντε)


Ӎαρίζα


 

 

 

 

 

 

©Μαρίζα, Topicap 15/6/19
Advertisements

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Για τον Άρη. | Σαν Σήμερα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s