Ένα γράμμα προς όλους τους (όχι πλέον) μαθητές. | Topic-U

«Αγαπητέ μαθητή,

Τα σχολικά σου χρόνια τελείωσαν. Πλέον δεν μπορείς να λέγεσαι «μαθητής». Χρειάζεται σιγά σιγά να ξεκινήσεις να λέγεσαι «φοιτητής», φυσικά αν το αποφασίσεις. Θέλω να ξέρεις πως προσπάθησα να σου δώσω ό,τι καλύτερο και χρησιμότερο είχα. Μπορεί πολλές φορές αποτυχημένα, μπορεί να σε νευρίαζα, να σε κούραζα, να σε έκανα να βαρεθείς όμως δεν
ήταν αυτή η πρόθεσή μου. Δεν φταίω εγώ, αλήθεια! Άλλοι με κατευθύνουν. Δεν έχω εγώ το «τιμόνι», αν και μερικές φορές κάνω γενναίες προσπάθειες για να κάνω την ανατροπή, όμως δεν είναι αρκετό.

Βλέπεις, αγαπητέ, είσαι φτιαγμένος στρατιώτης. Σου έμελλε αυτή η μοίρα η δυσβάσταχτη και αφόρητη και εγώ δεν μπόρεσα να σε αποτρέψω. Βλέπεις είμαι
και εγώ μέρος του συστήματος.

Η Γ’ Λυκείου το ξέρω σου φάνηκε ασήκωτη, άδικη, σκληρή, άκαρδη πολλές φορές, αμείλικτη αλλά σκέψου και τα καλά της. Σκέψου τις όμορφες αναμνήσεις που απέκτησες στο πεδίο
της «μάχης» σου, στις ατελείωτες ώρες που περνούσες στο φροντιστήριο γιατί εγώ δεν μπόρεσα να σε κρατήσω κοντά μου. Σκέψου τη βαριά αλλά περίεργα γελοία και όμορφη «μάχη» που έδωσες, την μοναδική μάχη, στην οποία όλοι είναι «εχθροί» μεταξύ τους αλλά
δεν μαλώνουν τελικά, αντιθέτως συνεργάζονται.

Θα καταλάβεις, λοιπόν, σύντομα πως αυτό που πέρασες σε διέλυσε, ναι. Θα ήταν κουτό εκ μέρους μου να πω το αντίθετο. Αλλά επέτρεψε με μου να σου θυμίσω και πόσο δυνατός είσαι τώρα. Μπορεί να σε έβαλε στην «μηχανή του κιμά» αλλά απέκτησες εμπειρίες. Σε σφυρηλατήσαν, σε διαμόρφωσαν και σε
έκαναν αυτό που είσαι σήμερα.

Και μην ανησυχείς, δεν θα μείνεις απέξω. Κανένας δεν μένει. Το θέμα είναι τι κάνει από εκεί και πέρα. Το ξέρω, δεν σου έμαθα ποτέ μου τίποτα άλλο εκτός από μανδυοφόρες μπούρδες, όμως μην με ακούς. Με άκουσες τόσα χρόνια. Σου ζητώ να με ξεχάσεις, όσο δύσκολο και να είναι αυτό, πιάσε την ζωή σου στα χέρια σου! Ψάξε, μάθε, εξερεύνησε, ταξίδεψε, προστάτευσε,
επαναστάτησε, αγάπησε, ερωτεύσου, πόνεσε, κλάψε, μίλα, προχώρα και το πιο σημαντικό μην χάσεις την ελπίδα σου. Ποτέ.  Ναι, το ξέρω, σε «αποψίλωσα》, σε έριξα βίαια κάτω από το ροζ συννεφάκι σου, σου έκλεψα τα όνειρα σου, τις ελπίδες σου, γιατί αυτή θα είναι
η πραγματικότητά σου από εδώ και πέρα. Ο κόσμος είναι ένα μωσαϊκό καλού και κακού. Δεν μπορείς να αποφύγεις κανένα από τα δύο. Γι’ αυτό προσπάθησε να προσαρμοστείς,
βάλε τους κανόνες σου και παίξε το παιχνίδι της ζωής από την δική σου σκοπιά.

Βγες έξω επιτέλους και μην αφήσεις κανένα να σου πει πως δεν μπορείς να πετύχεις.

Γιατί θα είναι το μεγαλύτερο ψέμα που έχει πει ποτέ κάνεις. Όλοι μπορείτε να πετύχετε, αφού όλοι μπορείτε να αισθανθείτε, όλοι μπορείτε να ζήσετε.

Είσαι επιτυχημένος από τη στιγμή που γεννήθηκες, αφού έχεις το χάρισμα να αισθάνεσαι. Δεν είναι λίγο αυτό. Αναλογίσου λιγάκι τη σημασία του. Δεν σου ζητώ να με συγχωρέσεις, δεν μπορείς. Σου ζητώ να παλέψεις για μένα, γιατί εγώ δεν θα μπορέσω ποτέ να το κάνω. Πάλεψε για μένα, πάλεψε για σένα, μα πάνω από όλα πάλεψε για τα σημαντικά! Άντε ξεκίνα τί περιμένεις;

Σε αγαπώ,

Το σχολείο σου»

Αφιερωμένο σε όλα τα παιδιά που έδιναν φέτος πανελλαδικές, σε όλα τα παιδιά που έδωσαν κάποτε σε όσα θα δώσουν πανελλαδικές. Ως ένα από
αυτά τα παιδιά, εύχομαι μόνο επιτυχίες από εδώ και πέρα και προσπαθήστε να γίνετε χαρούμενοι,. Είναι το πιο δύσκολο αλλά και ουσιαστικό «επάγγελμα» που θα μπορούσατε μα σπουδάσετε.

Και θα είστε αιώνιοι «φοιτητές» αφού η χαρά κρύβεται στις στιγμές και το
«πτυχίο» σας θα το δώσετε εσείς στον εαυτό σας. Προσπαθήστε να ζήσετε και τα υπόλοιπα θα έρθουν μόνα τους…


Μαρία Ρ.


 

 

 

©Topicap, Topic-U, 2/7/19

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s