Με πλώρη ποιαν ελπίδα;

Δεν σκοπεύω να αναλύσω το πρόσφατο περιστατικό με την καπετάνισσα που παραβίασε απαγόρευση για ελλιμενισμό και κινδύνευσε με φυλάκιση.

Προσωπικά, δεν θεωρώ ότι υφίσταται το οποιοδήποτε δίλημμα ανάμεσα σε μια πολιτική απαγόρευση και ανθρώπινες (ανεξαρτήτως αριθμού) ζωές (εδώ παραθέτω μια εκτενή ανάλυση για όποιον/α ενδιαφέρεται) . Η είδηση όμως μου ξύπνησε μνήμες από τη σχολική μου ηλικία και την διαδρομή προς το σχολείο που αναπόφευκτα (όπως οι περισσότεροι Πειραιώτες) έχω συνδυάσει με ένα πέρασμα από το λιμάνι.

Ένα λιμάνι που για αρκετό καιρό βούλιαζε από ανθρώπους· όχι τους συνηθισμένους τουρίστες που έχουμε συνηθίσει να σπάνε τα ρεκόρ προσέλευσης στα ελληνικά νησιά, αλλά πρόσφυγες. Δεν κουβαλούσαν βαλίτσες μεγαλύτερες από εκείνους, τα σκισμένα παντελόνια τους δεν ήταν σύμφωνα με την τελευταία τάση της θερινής μόδας και σίγουρα το μαύρισμά τους δεν ήταν αποτέλεσμα διεξοδικού προγράμματος σε πρωτοπόρο solarium.

Κουβαλούσαν μια τσάντα μικρότερη από αυτήν που έπαιρνα εγώ στο σχολείο αλλά μέσα είχαν πακετάρει όλη τους την ζωή, ή καλύτερα, ό,τι κατάφερναν να χωρέσουν από αυτή. Άραγε κάποιος να είχε προτιμήσει τα ποιήματά του από δύο ή τρία παραπάνω σακουλάκια με προμήθειες ή την είχε γεμίσει με φωτογραφίες ανθρώπων πνιγμένων στις τρικυμίες (του Αιγαίου ή του πολέμου); Άραγε πρόλαβε να χώσει μέσα στην τσάντα του το πρώτο του παιχνίδι ή την συσκευασία από την πρώτη του σοκολάτα; Και το κορίτσι του; Χώρεσε το ραβασάκι που του είχε γράψει όταν είχαν τσακωθεί ή έγινε και αυτό στάχτη;

Είμαι σίγουρος ότι η «ανθρωπιστική» Ευρώπη θα ανέσυρε από τα ναυάγια του παραπάνω πλοίου δεκάδες μουλιασμένες τσάντες των οποίων το περιεχόμενο θα τροφοδοτούσε την αίσθηση ευρωπαϊσμού που μας καλλιεργεί το διεθνές μέρος των ειδήσεων. Ιστορίες από χωρισμένες οικογένειες θα έμεναν για 15 δεύτερα ή λεπτά (ανάλογα την βαρύτητα των εξελίξεων στην εγχώρια πολιτική· γιατί έχει και ο ευρωπαϊσμός τα όριά του) στο προσκήνιο ώσπου να βυθιστούν πάλι στην αφάνεια. Ευτυχώς το εν λόγω ρεπορτάζ για την ώρα κατέρρευσε και αναγκάστηκε να καταφύγει στην ψυχική σκιαγράφηση της καπετάνισσας βέβαιο ,εξαιτίας της ισχύος που του παρέχει ο τηλεοπτικός φακός, για την αντικειμενικότητα του εκάστοτε αυθαίρετου συμπεράσματός του.

Παράδειγμα Ευρωπαίας η καπετάνισσα που αψήφησε το νόμο (ή το γράμμα του) και «τους» έσωσε. Δεν κατονομάζονται καν, ευνόητο δεδομένο σε μια ιστορία με σαφή πρωταγωνίστρια (είμαι αρκετά σίγουρος ότι σε κάποια χρόνια θα γίνει και ταινία), οι πρόσφυγες και η ζωή τους πλανώνται στον αέρα σαν διακύβευμα σε ένα ηθικό δίλημμα άνευ ουσιώδους σημασίας. Φυσικά, πώς να δώσουμε σημασία σε έναν μεσήλικα με μια σχολική τσάντα που περιπλανάται σαν χαμένος στο λιμάνι· είμαστε προνομιούχοι εκ γενετής να αφήνουμε τον έρωτα, την οικογένεια και το παρελθόν μας σπίτι, βέβαιοι ότι όταν γυρίσουμε από την εξουθενωτική μας ρουτίνα όλα θα μας περιμένουν εκεί. Μας έχει περάσει ποτέ από το μυαλό πόσα από αυτά που αφήνουμε σπίτι χωράνε σε μια τσάντα, ή ακόμα χειρότερα, τί θα απογίνουν όσα θα μείνουν πίσω;


Σίσυφος

Photography credits: Nikos Tsip


 

 

 

 

 

©Σίσυφος, Topicap 4/7/19

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s