Πεσμένη σε τέλμα.

Μέσα μου ένα κενό. Έπιασα χαρτί και στυλό. Μα τι να γράψω; Τι ενδιαφέρον νοιώθω για να το αποτυπώσω; Γιατί να τραυματίσω τις λέξεις ακόμα μια φορά;

Ακόμα μια ήττα μέσα μου.

Κάθε μου μέρα αδιάφορη και ίδια με την προηγούμενη. Η γάτα ακόμα ένα πρωί, χαϊδεύει τα μαλλιά μου και το πρόσωπο μου για να ξυπνήσω. Μια κούπα με χθεσινό καφέ δίπλα μου. Πάλι πρέπει να σηκωθώ για νερό. Πάλι το μπουκάλι του νερού ήταν άδειο. Να φροντίσω τις γάτες μου, να ρίξω νερό στη μούρη. Τόση μονοτονία!

Αγάπησα όλη μου τη μαυρίλα. Έχω μέσα μου θυμό, αγάπη, μίσος, πρώτα και πολλά ακόμα συναίσθημα. Πάγωσα, δεν εκφράζονται πια. Μια βόλτα αργά τη νύχτα, ξημέρωμα σχεδόν, το μόνο νόημα που έχουν πια οι μέρες μου. Ελπίζω στο καλύτερο, μαζεύω δυνάμεις να παλέψω γι αυτό. Πώς έπεσα πάλι έτσι; Προβληματισμένη πολιτικά, προβληματισμένη για τη ζωή μου από δω και πέρα,  σκέφτομαι πολλά.

Πώς μετά περίμενες να κοιμάμαι καλά τις νύχτες; Σκέψεις για τα πάντα, αρνητικές και λίγες θετικές. Δεν αντέχεις. Ακούς μια φωνή: «Ησύχασε, κοιμήσου, αύριο είναι μια άλλη μέρα».


Ḱοκκινόμαλλο Ṱέρας

Photography credits: Kornilia H.


 

 

 

 

 

 

 

 

©Κοκκινόμαλλο Τέρας, Topicap 9/7/19
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s