Ένα ουρλιαχτό για το τέλος.

Άσπροι τοίχοι και πνιγμένες φωνές.
Τα ταβάνι γυρίζει και ανοίγουν οι πληγές.

Η εικόνα με κοιτάζει με οίκτο.
Μα όταν τρυπάει η βελόνα το σώμα μου νιώθω μέχρι και τον τελευταίο χτύπο.

Δόση γεμάτη λύπη.
Ζωή που της λείπουν οι στίχοι.
Μετρημένοι της ψυχής μου οι ήχοι.
Μια μάχη δίχως νίκη.

Άσπροι τοίχοι και πνιγμένες φωνές.
Το κεφάλι μου βουίζει και με τρώνε οι ενοχές.

Δωμάτια γεμάτα πόνο και το πρώτο άσμα του Κύκνου.
Το φως στην άκρη του κήπου και ο πειρασμός του αιώνιου ύπνου.

Θολώνουν οι γραμμές.
Στενεύουν οι χορδές.
Κοστίζουν περισσότερο οι νύχτες οι γνωστές.

Άσπροι τοίχοι και πνιγμένες φωνές.
Το μελάνι μου τελειώνει ενώ σπάνε οι κλωστές.

Μελωδία του θρήνου και τελευταίες σκηνές.
Πεθαμένα χαμόγελα και καρποί με χαρακιές.

Στο χέρι το βέλος.
Στη ζωή μου απλό μέλος.
Δύσκολο της μοναξιάς το μένος.
Κράτησα ένα ουρλιαχτό για το τέλος.


Βασιλική

Photography credits: Despina Niki


Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s