Νυχτερινός Κολυμβητής.

Οι βραδιές που βουλιάζουν
από τα ακόρεστα ποτήρια μας
και τις χειμαρρώδεις φράσεις μας
με αφήνουν πάντα μόνο μου
σε μια τρικυμία από σκέψεις.

Προσπαθώ να επιπλεύσω ενστικτωδώς
σπάζοντας ό,τι νιώθω να με τραβάει
ακόμα και αν μερικές φορές χάνω τις άγκυρες
που με κρατάνε σταθερό.

Χωρίς τις αλυσίδες μου
ανέρχομαι μανιακά στην επιφάνεια
με την αθάνατη ελπίδα να αντικρύσω
έναν ουρανό γεμάτο άστρα·
άλλοτε είχα και αυτά
ως άγκυρες ακλόνητες
να με κρατάνε σε πιο ρηχά νερά.

Κάποτε όμως τραντάχτηκαν,
ανέβηκαν νωπές στον ουρανό
και γίνανε το φως στις νύχτες με τρικυμία.

Ανόητος εγώ κλονίζω
όσες άγκυρες έχω πασχίσει να βυθίσω
με την ελπίδα να φτάσω κάποτε στα άστρα.

Σαν Ίκαρος απογειώνομαι
πάνω από τα κύματα
που θέλουν να με ξαναστείλουν στον βυθό
μα τα φτερά μου χάνονται γρήγορα
και τα αστέρια φαντάζουν πάλι μακρινά.

Ηττημένος λοιπόν βυθίζομαι,
αγκιστρώνομαι εκεί που πάλεψα να ξεφύγω
απογοητευμένος που έχασα πάλι τα αστέρια
μα ήρεμος που το ρεύμα δεν με παρασέρνει
σε πιο άγρια νερά
όπου δεν μπορώ να ρίξω άγκυρες.


Σίσυφος

Photography credits: Μαρίνα Λαζαρη


 

 

 

 

 

 

©Σίσυφος, Topicap 18/7/19
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s