Οδοιπορικό στον Πόρο. | Topic Travellers

Κατά μήκος του δρόμου νεοκλασικά κτίρια και σοκάκια που θυμίζουν Κυκλάδες είναι τα χαρακτηριστικά του Νησιού της Ηρεμίας, όπως χαρακτηρίζεται. Ο τελευταίος ισχυρισμός μόνο ψευδής δεν είναι, καθώς περπατώντας στα στενά του Πόρου, νιώθει κανείς κύματα γαλήνης και ησυχίας να εισβάλουν στον εγκέφαλο και να τον αποφορτίζουν.

Πριν ξεκινήσουμε με το οδοιπορικό μας, ας ρίξουμε μια ματιά σε κάποιες συμβουλές μετακίνησης:

Μην ποντάρετε στην τοπική συγκοινωνία. Το λεωφορείο είναι ένα και τα δρομολόγια μόλις 3 μέσα σε όλη τη μέρα (και ούτε καν διανεμημένα ορθά). Προτιμήστε κάποιο άλλο μέσο, όπως αμάξι (μπορείς και να νοικιάσεις) ή ταξί. Μα η καλύτερη επιλογή είναι η μηχανή και δη οι «γουρούνες» που σουλατσάρουν αμέτρητες στο νησί. Αλλιώς… ποδαράκια. Για τις μακρινές παραλίες συνιστώ καΐκι -αν υπάρχει.

Ας προχωρήσουμε τώρα στο οδοιπορικό των τεσσάρων ημερών μας στον Πόρο.

Μέρα 1η

Από το μεσημέρι κι έπειτα (αφού φτάσαμε στο δωμάτιο, τακτοποιηθήκαμε και πήραμε και έναν υπνάκο) ξεκινούν οι βόλτες στο κέντρο του νησιού, για μια γνωριμία με τον τόπο. Η καλύτερη απογευματινή βόλτα είναι κατά μήκος της προκυμαίας και μέσα από τα σοκάκια. Αν θελήσεις να δροσιστείς, επισκέψου το παγωτό-mania (46 γεύσεις παγωτού για να διαλέξεις + vegan επιλογές). Στην αρχή της προκυμαίας, θα συναντήσεις και το συντριβάνι με τη Γοργόνα του Πόρου.

IMG_20190712_085812_646

Μέρα 2η

Ξεκινήσαμε με προορισμό την οργανωμένη παραλία στο Ασκέλι, μα λίγο πιο πριν (300 μέτρα περίπου) βρήκαμε κάτι κρυμμένες σκάλες (δίπλα από το ξενοδοχείο Golden View) που μας οδήγησαν σε μια πανέμορφη μικρή παραλία. Μην κάτσεις στις ξαπλώστρες, είναι για τους φραγκάτους του ξενοδοχείου. Καταγάλανα νερά και πεντακάθαρος βυθός.

Στην απογευματινή μας βόλτα είχαμε την τύχη να συναντήσουμε την κυρία Βάσω, μια ηλικιωμένη γυναίκα, που γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πόρο. Καθώς τη βοηθήσαμε να πάει τα ψώνια σπίτι της, εκείνη μας αφηγούταν ιστορίες από το νησί και από τα νιάτα της, μας μιλούσε για τις εκκλησίες της περιοχής και για το πώς κένταγε από μικρή εικόνες. Μας έδειξε και την Κοιμωμένη, ένα βουνό με το σχήμα γυναίκας που κοιμάται. Κοντοστεκόταν ώρες ώρες για να μας κόψει λουλούδια και για να μας χαμογελάσει λίγο παραπάνω.

Αν επισκεφτείς τον Πόρο, μην παραλείψεις να πας στην γκαλερί Citronne. Ένας πανέμορφος χώρος, ο οποίος στεγάζεται σε ένα από τα πιο όμορφα νεοκλασικά κτίρια του νησιού. Είχαμε την τύχη να πετύχουμε έκθεση του Γιάννη Ψυχοπαίδη. Τα έργα του που παρουσιάζονταν στην έκθεση «Λεμονόκηπος»  έχουν να κάνουν με το σήμα κατατεθέν του Πόρου (λεμόνια) και θραύσματα από διάφορα καθημερινά -και μη- αντικείμενα. Η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι τέλη Σεπτεμβρίου.

Για προσεγμένη, χειροποίητη βάφλα, σε λογικές τιμές, πήγαινε στο καφέ ΕΥ.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Μέρα 3η

Έπειτα από επιταγές των ντόπιων που μιλήσαμε, μας πρότειναν (σχεδόν μας επέβαλαν) να πάμε στην παραλία στο Μοναστήρι. Τελικά άδικο δεν είχαν. Βρεθήκαμε κάτω από την πλούσια σε χλωρίδα πλαγιά, σε μια μικρή παραλία με καταγάλανα νερά και βότσαλα.

Το απόγευμα, κάναμε μια βόλτα στο δρόμο που οδηγεί στο Μικρό Νεώριο. Μιλάμε για μια πολύ γραφική διαδρομή βλέποντας τα καϊκάκια, τις αυτοσχέδιες ξύλινες πλατφόρμες και τα πεύκα. Απέναντί μας, σε όλη τη διαδρομή, μπορούσαμε να εξετάσουμε κάθε σημείο του κέντρου του Πόρου.

Έπειτα, λίγο πριν τη δύση ανεβήκαμε στο περιβόητο Ρολόι του Πόρου για να δούμε το ηλιοβασίλεμα. Εδώ θα αφήσω τις φωτογραφίες να μιλήσουν. Ανεβαίνεις την κλίμακα Κοιμωμένης (ονομασία που καθόλου άδικα δεν της έχει δοθεί, καθώς βλέπεις τον ήλιο να δύει πάνω από το «κεφάλι» της Κοιμωμένης), 150 σκαλιά περίπου, και βρίσκεσαι σε μια πλατεία πανέμορφη, με όλο τον Πόρο «πιάτο».

Για χειροποίητη, προσεγμένη πίτσα πήγαινε στο Pizza Mania (ναι, τους αρέσει αυτή η λέξη). Μπορεί να μη σου γεμίσει το μάτι εξωτερικά, αλλά εν τέλει αξίζει τον κόπο.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Μέρα 4η

Εκείνη τη μέρα τη γεμίσαμε με κάθε δυνατό τρόπο. Ξεκινήσαμε με σκοπό να πάμε στις πιο απομακρυσμένες παραλίες, οι οποίες μεταξύ τους απέχουν περίπου δέκα λεπτά. Μιλάω για το Λιμανάκι της Αγάπης και τον Ρωσικό Ναύσταθμο. Πριν ξεκινήσουμε τη διαδρομή μας, επισκεφθήκαμε το Αρχαιολογικό Μουσείο Πόρου, το οποίο στεγάζει ευρήματα από τις γύρω περιοχές και το ίδιο στεγάζεται σε ένα πανέμορφο νεοκλασικό κτίριο. Όπως και η προαναφερθείσα γκαλερί, το μουσείο φιλοξενούσε έργα του Γ. Ψυχοπαίδη. Αξίζει μια επίσκεψη.

Φτάνοντας, πρώτα, στον Ρωσικό Ναύσταθμο, αντικρίσαμε μια πλατιά παραλία με τα απομεινάρια του ναύσταθμου να δίνει την ιδιαίτερη πινελιά που χρειαζόταν, γυρίζοντάς μας λίγο πίσω στο χρόνο. Έπειτα, δέκα λεπτά περπάτημα και μια γρανίτα φράουλα αργότερα, καταφθάνουμε στο Λιμανάκι της Αγάπης, έναν κολπίσκο χαμηλά στο έδαφος, κρυμμένο σχεδόν και ειδυλλιακό. Οι δύο αυτές δημοφιλείς παραλίες του Πόρου ήταν αδιαμφισβήτητα γραφικές, μα μου άφησαν μια γλυκόπικρη γεύση, εξαιτίας του όλου καταναλωτισμού και ιδιοτικοποίησης των παραλιών, καθώς και εξαιτίας των νερών, τα οποία ήταν θολά και βρόμικα λόγω των πολλαπλών σκαφών που άραζαν κάτι μέτρα παραπέρα.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Γενικά, ο Πόρος σε μια ευρύτερη εικόνα είναι ένα από τα υποψήφια μέρη αν θες μικρές μετακινήσεις και απόλυτη ηρεμία. Κατάλληλο για όσους από εμάς ζητάμε ένα μέρος αρκετά κοντά στην Αθήνα, μα αρκετά μακριά από τη φασαρία και τις υποχρεώσεις.


Ṃαίρη ₮ζέιν

Το φωτογραφικό υλικό ανήκει στην ίδια


 

 

 

 

 

 

 

 

©Μαίρη Τζέιν, Topicap 17/8/19
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s