Εξομολόγηση.

Αν σπαταλώ τώρα μελάνι
σχεδιάζοντας άτεχνα φτερά για να πετάξω·
είναι γιατί κάποτε προσγειώθηκα
και γεύτηκα την πίκρα του χώματος
από την ομίχλη που ορθώθηκε μπροστά μου.

Αν κάποτε στόχευσα στα αστέρια
μήπως και αρπάξω λίγη λάμψη·
είναι γιατί ονειρεύτηκα πως φέγγω
και οι ακτίνες μου σε απογειώνουν
σε έναν γαλάζιο-ανώδυνο-ουρανό.

Αν τόλμησα (και τόλμησα) να σωπάσω
αψηφώντας τον κρότο που μου γέννησε
η εκκωφαντική σιωπή·
είναι γιατί φοβήθηκα
ότι λέξεις που αντηχούν σαν μαχαιριές
θα σφάξουν τους βραδινούς επισκέπτες
του άδειου πλέον κρεβατιού.

Αν με μάτια δειλά ερωτεύτηκα
και ατένισα τον ορίζοντα πιο φωτεινό·
είναι γιατί με έπεισε ένα ζευγάρι χείλη
ικανό να απαλύνει κάθε μου πληγή,
ακόμα και να απορροφήσει τα σύννεφα
από τον επίμονο, νεφελώδη ουρανό.


Σίσυφος

Photogrsphy credits: Despina Niki


 

 

 

 

 

©Σίσυφος, Topicap 29/8/19
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s