Παράξενη ερώτηση.

Δεν εξεπλάγην που έκανες αυτή την ερώτηση, ήλπιζα απλώς να μην το κάνεις. Βλέπεις… πολλές φορές οι λέξεις με προδίδουν ή τουλάχιστον έτσι μου αρέσει να λέω, ώστε να μην παραδεχτώ ότι εγώ η ίδια προδίδω τον εαυτό μου.

Λοιπόν, για να σου απαντήσω, όχι. Δεν περνάνε οι μέρες με τίποτα. Κάποιες φορές νιώθω λες και παγώνουν όλα μέσα μου -και γύρω μου. Οι στιγμές αιωρούνται στην ατμόσφαιρα σαν κρυστάλλινα θρύψαλα από κάτι που αδυνατώ να θυμηθώ πώς έμοιαζε όταν ήταν ακέραιο. Και ξέρεις… με πιάνω να αναρωτιέμαι αν ήταν ποτέ ακέραιο εξ αρχής.

Δεν ήθελα να την απαντήσω αυτήν την ερώτηση. Και το ήξερες. Γι’ αυτό μου την έκανες, άραγε; Δεν ξέρω ποιον να εμπιστευτώ πια, δεν είμαι σίγουρη αν μπορώ να εμπιστευτώ εμένα καλά καλά. Κολλάνε όλα από την υγρασία κι έχει κι αυτή την αποπνικτική ομίχλη που μου θολώνει το μυαλό. Βέβαια είναι ήδη στο μυαλό, οπότε θα μπορούσε κανείς να πει ότι το μυαλό μου θολώνει την ομίχλη φορές σαν κι αυτή, που αναγκάζομαι να απαντήσω σε τέτοιες ερωτήσεις.

Καλύτερα να φύγεις τώρα. Μίλησα πολύ. Φταίει η ομίχλη και κυρίως φταίνε τα θρύψαλα που φοβάμαι πως όπου να’ναι θα μου τρυπήσουν την σάρκα. Αν πιεστώ λίγο ακόμα θα θυμηθώ πως είναι από τον καθρέφτη που έσπασα για να σταματήσουν να τρεμοπαίζουν οι δαίμονες στη γωνία. Και τότε ίσως να τρυπήσω και λίγο από την ψυχή.


₦ικήτα

Photography credits: Nikos Tsip


 

 

 

 

©Νικήτα, Topicap 30/8/19
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s