Τα χέρια μου μουδιασμένα. Ένα αίσθημα πνιγμού τόσο όμορφο και άσχημο ταυτόχρονα που η ψυχή μου το θαυμάζει. Η καρδιά μου σαν σχοινί τεντώνεται και σκίζεται στην άκρη -ίσα ίσα κόπηκε μα πόνεσα απίστευτα. Δεν μπορώ να ορίσω τα λεγόμενα μου, δυστυχώς!Όμως διαχειρίζομαι την σκληρότητά τους. Αν μου έδινες ακόμα μια ευκαιρία να βρίσω την κατάσταση και σένα μαζί, μετά χαράς θα το ξανάκανα. Δεν καταλαβαίνει κανείς την αλλαγή που μου έφερε εκείνο το χαστούκι εκείνο το μεσημέρι, μα εγώ θα το βγάλω από μέσα μου. Όχι για να το ξεφορτωθώ, μήτε για να ξεχάσω. Θα το διώξω γιατί μαζί του δεν χωράει τίποτε άλλο εκτός από τον θάνατο. Διότι μια κοπέλα μου είπε πως μόνος μου δεν θα τα καταφέρω. Δίκιο έχει, λένε…

Μάλιστα. Πάντως καλά να είσαι και ας είσαι ο άνθρωπος με τη μεγαλύτερη ευθύνη. Μπορεί να έχεις παρόμοιο αίμα με μένα, μα διαφέρουμε. Εγώ χωρίζομαι στα δύο ενώ εσύ όχι. Ένα κομμάτι που μου βάλατε εσείς και ένα που έχω δικό μου. Άντε να δούμε πώς θα φύγει…


Κόλιας

Photography credits: Μαρίνα Λάζαρη


 

 

 

 

©Κόλιας, Topicap 4/9/19

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: