H μέρα που δεν έπρεπε να έρθει.

Αν μπορούσα να μιλήσω ουσιαστικά σε κάποιον θα ήμουν πραγματικά ευτυχισμένος. Οι αποφάσεις μου -και η όψη μου- με κάνουν να μην μπορώ αλλά τις πιστεύω με κάθε δύναμη που απομένει στο μυαλό μου. Δεν ξέρω πώς να γράψω αυτό που θέλω όμως δεν θ’ αφήσω τις εμμονές μου να κερδίσουν…

Έξω η παράνοια από εδώ!
Δεν θα χωρέσει η πραγματικότητά μου τίποτα από αυτό.
Μου γίνονται γνωστές οι κρίσεις μου κάθε λεπτό.
Έχοντας ερωτευτεί την κατάντια μου,
εγώ θαρρώ πως προσπαθώ
Από τη φύση μου νομίζω πως θα κρυφτώ.
Όπως και να έχει δεν είναι ανάγκη με τα λάθη μου να ξανασυναντηθώ
Δεν έχω διάθεση με γνωστούς μου να μιλήσω
ξέρουν για ‘μένα τα πάντα
Εκπλήσσομαι που ξύπνησα χωρίς να έχω φτάσει τα τριάντα
Όχι, δεν μπορώ να κάνω αυτό που θέλει η ομάδα
Τα γονίδια μου υπέγραψαν την θεσούλα μου
Στον Καιάδα
Επομένως ας χαθώ μεσ’ της θλίψης μου τα άκρα
Αγναντεύοντας σκεπτόμενους ανθρώπους να καταλαβαίνουνε τα πάντα
Η κατάστασή μου θλιβερή
Η απόσταση με την αλήθεια είναι πια μηδενική
Θέλω έναν άνθρωπο να κάνει το εγώ μου να πληγωθεί
Αν είναι να με βοηθήσει, ας του δώσω ό,τι χρειαστεί
Ξέρω πως δεν αξίζει κάποιος να μου κάνει την καλή
Αλλά αν με βοηθήσει -πού ξέρεις- ίσως κάποτε (από τον θεό) να βοηθηθεί.


₭όλιας

Photography credits: Jenny Zampeli


 

 

 

 

 

©Κόλιας, Topicap 11/9/19

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s