Εις μνήμην.

Αργά τα άγρυπνα βράδια μου
όταν ακούω πλέον μόνο τις σκέψεις μου
και έχω χάσει πια την ελπίδα
να ανταμώσω με όσους νοστάλγησα,
εμφανίζεται στην μνήμη μου
ένας άνεμος που με αναστατώνει.

Ορμητικά παρασέρνει στο διάβα του
κουβέντες κενές από βεβιασμένα χαμόγελα,
αριθμούς βαρυσήμαντους που χάνονται
ανάμεσα στην πληθώρα των ψηφίων τους,
διαδρομές γεμάτες αγνώστους
βουτηγμένες σε μια αδίστακτη ρουτίνα.

Όταν πλέον έχει σαρώσει
κάθε σπιθαμή εντός μου
με λύπη συνήθως διαπιστώνω
την μνήμη μου κενή.

Αν είμαι όμως τυχερός
μένουν δυο στίχοι,
ένα βλέμμα από μάτια ζωηρά,
μια φωνή να κραυγάζει
για την αδυναμία στην λαλιά μου
που ήθελες να κάνει κρότο.

Μαζί τους μένεις και εσύ
ανυψωμένος από την λήθη
που εξαφανίζει τους άλλους
με μόνη ελπίδα να ακούσεις
τις φωνές μας να ηχούν δυνατότερες.

Και αν ο αέρας σε πάρει μακριά,
υπάρχει μια θέση στα βράδια μου
και στην μνήμη που γέμισες στίχους
ώστε τώρα να τους απαγγέλω
λίγο πιο δυνατά.


Σίσυφος

Photography credits: Panagiotis Vikatos


 

 

 

©Σίσυφος, Topicap 12/9/19
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s