Αναγκαία στάση. | #Topic_Week

Συναίσθημα: Πληρότητα

Οι απόμακρες φωνές στο κεφάλι μου
βυθίζουν στο θόρυβο όποια όνειρα έκανα
για ένα βράδυ ευκολότερο
παρά τα χέρια που δεν βρίσκονται
κουρνιασμένα στο δάσος των μαλλιών μου.

Η μάχη μόλις χάθηκε, η βάρκα ήδη βουλιάζει
ο ζυγός ξανά στο προσκήνιο, να κλίνει χαιρέκακα
προς το βάρος ενός κενού που δεν μπαλώθηκε
και τώρα με αγκιστρώνει στα βαθιά νερά.

Το κεφάλι μου νωπό από το ναυάγιο,
πνίγομαι στα δάκρυα που στάζουν αργά,
πασχίζουν να γεμίζουν το μισοάδειο ποτήρι,
εκείνα ποτέ δεν θα το βρουν μισογεμάτο.

Ίσως κάποτε τα καταφέρουν,
παρακινούμενα από δυο χείλη που τα σκούπισαν
ή τα μάτια που τα αντίκρυσαν και δάκρυσαν
σαν από συμπόνια.

Στο βυθό του ξεχειλισμένου-πλέον- ποτηριού
ελπίζω να διακρίνω αμυδρά την βάρκα που ναυάγησα
μα να μην μπορώ πλέον να δω
το κενό που άλλοτε μας βούλιαξε.

Τότε θα μπορέσω με ασφάλεια να πλεύσω
για νερά πιο γαλάζια,
για κρεβάτια πιο παρήγορα
και νύχτες που μοιάζουν να ξεχνούν
το κενό που ποτέ δεν μπαλώθηκε.


Σίσυφος

Photography credits: Λούνα


 

 

 

 

 

 

©Σίσυφος, Topicap 19/9/19
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s