Joker και dark humor

Η ταινία «Joker» φαίνεται να είναι το θέμα των ημερών στους κινηματογράφους αλλά και στα-πάντα πολύβουα-μέσα κοινωνικής δικτύωσης με τις κριτικές να μην μπορούν να κλίνουν σαφώς προς μια σαφή κατεύθυνση και το κοινό να μην έχει προλάβει να κατασταλάξει. Αφότου λοιπόν είδα (δις), διάβασα και σκέφτηκα αρκετές φορές την συγκεκριμένη παραγωγή, αποφάσισα να μοιραστώ μαζί σας τις όποιες εμπειρίες μου από την ταινία. Θα προσπαθήσω να είμαι όσο γίνεται spoiler-free για όσους ακόμα δεν το έχουν δει.

Σε ένα Gotham που δεν προσπαθεί ιδιαίτερα να διαφύγει από τα όρια της πραγματικότητας, σε αντίθεση με τις πόλεις που έχουμε συνηθίσει να γκρεμίζονται συθέμελα σε κάθε περιπέτεια των όποιων υπερηρώων, συναντάμε τον πρωταγωνιστή μας Arthur Fleck (Joaquin Phoenix), έναν επαγγελματία clown που φιλοδοξεί να ανελιχθεί στην κωμική σκηνή του Gotham, στα χνάρια ενδεχομένως του αγαπημένου του τηλεοπτικού κωμικού Murray Franklin (Robert De Niro). Ο Arthur είναι μοναχικός, μένει με την μαμά του και πασχίζει διαρκώς να κρατήσει τις ισορροπίες ανάμεσα στην βία που κοχλάζει στο Gotham, την θλίψη που φαίνεται να κυριαρχεί μέσα του και φυσικά την κωμική του πλευρά.

Η όποια νοσηρότητα διακρίνεται στην προσωπικότητα του Arthur είναι αρκετή για να κερδίσει την συμπάθεια του κοινού καθώς με την εξέλιξη της πλοκής ο πρωταγωνιστής μοιάζει να παλεύει σε μια μάχη ήδη χαμένη. Η σκηνοθετική επιλογή των πολλαπλών close-ups στον εξαιρετικό Joaquin Phoenix υποστηρίζει την προσπάθεια συσχέτισης του θεατή με τον Arthur αν και προδίδεται από ορισμένα σημαντικά σημεία του σεναρίου. Η φαινομενικά στιβαρή αρχή στην ταινία προδίδεται από την συνέχεια η οποία φαίνεται να έχει ανοίξει περισσότερα μέτωπα από αυτά στα οποία θα έπρεπε να εστιάσει με αποτέλεσμα συχνά η ενδιαφέρουσα ψυχολογική φθορά του πρωταγωνιστή να παραγκωνίζεται από τα μπερδεμένα κοινωνικά μηνύματα και τις αχρείαστες ανατροπές της πλοκής. Προσωπικά, θα προτιμούσα να δω μια πιο αραιή πλοκή αν αυτό σήμαινε μεγαλύτερη έμφαση στην αποξένωση και την αλληλεπίδραση του κοινωνικά δυσλειτουργικού Arthur με το περιβάλλον του, αν και μερίδιο της ευθύνης μπορεί να αποδίδεται και στην ασυνήθιστα σύντομη διάρκεια της ταινίας αν λάβουμε υπόψη με την φιλοδοξία της (2 ώρες και 2 λεπτά). Ειδική αναφορά αξίζει και στο γεγονός ότι η ταινία στερείται δεύτερου αξιοσημείωτου προσώπου για το μεγαλύτερο μέρος της παρά την επιστροφή του θρυλικού Robert De Niro στα γνώριμα μονοπάτια της κωμωδίας (βλ. The King Of Comedy)

Εντέλει, οι συγκρίσεις με το Taxi Driver του Scorcese προσωπικά μου φαίνονται άτοπες αλλά και άδικες για μια ταινία που καταφέρνει σε μεγάλο βαθμό το στόχο της αλλά στερείται της σεναριακής συγκέντρωσης και έμπειρης σκηνοθεσίας ώστε να μπορεί να συγκαταλέγεται ανάμεσα στα αριστουργήματα.

Όταν τελικά ο Arthur χάνεται και αναδύεται ο Joker, η «μεταμόρφωση» μοιάζει πειστική και αναπόφευκτη, παραμένει, ωστόσο, ανεπαρκής να εξηγήσει και να αναδείξει τα ενδιαφέροντα κοινωνικά φαινόμενα που ο σκηνοθέτης Todd Philips σχεδόν κυνικά εκθέτει στα πλάνα του δίχως όμως να προσπαθεί να τα εντάξει και στον κύριο χαρακτήρα.
8/10.


Σίσυφος


 

 

 

 

©Σίσυφος, Topicap 10/10/19

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s