Ενός λεπτού πληγή.

Ενίοτε κλείνω τα μάτια μου όταν βρίσκομαι στο αστικό και σε θυμάμαι.
Ζούμε σε ένα λάκκο σχεδόν αποπνικτικό,
κι όμως πάνε περίπου 687 μέρες και λίγες ώρες που δεν έχω ακούσει τη φωνή σου.
Τόσο στενός ο λάκκος μας,
και αυτή καταφέρνει να μου κρυφτεί,
να μην φτάσει ποτέ στο αυτί μου.
Καμιά φορά χάνεται στον αέρα,
μα πολλές φορές εγκλωβίζεται στους τοίχους πολυκατοικιών.

Όταν και πάλι ανοίγω τα μάτια μου
καταλαβαίνω πως δεν έμαθα ποτέ μου να αγαπάω.

Παρά μόνο το τελευταίο πρωί που άκουσα τη φωνή σου,
να βγαίνει με το ζόρι κάτω από τα σκεπάσματα
και να πέφτει με μανία στην πιο βαθιά μου πληγή,
για μία και τελευταία φορά εκείνο το πρωί,

αγάπησα.

Υ.Γ. Σιχαίνομαι τα αστικά.


Μαρίζα

Photography credits: Panos Kimpou


 

 

 

 

 

 

 

©Μαρίζα, Topicap 12/10/19
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s