Η φυλακή μας. | Topic-U

Τι πιο άσχημο και αξιοθαύμαστο από την περίεργη λειτουργία του εγκεφάλου μας να
συνδέει αντικείμενα, ήχους, εικόνες, μέρη με πρόσωπα; Όλοι μας έχουμε ένα αγαπημένο
τραγούδι που μόλις το ακούσουμε, μόλις ηχήσει στα αυτιά μας η μελωδία του, το μυαλό μας έχει ταξιδέψει χιλιόμετρα για να συναντήσει ένα γνωστό – ή ακόμη και άγνωστο – πρόσωπο.
Πόσες φορές ένα αντικείμενο, που με την πρώτη ματιά σε έναν αδαή δεν θα σήμαινε τίποτα (και δε θα μπορούσε φυσικά να σημαίνει κάτι), για εμάς σημαίνει τα πάντα; Η απάντηση που δίνω μέχρι στιγμής είναι πως αυτό ίσως να είναι η ευχή και η κατάρα του ανθρώπου. Είναι το πρόγραμμα δημιουργίας εμπειριών του. Αν το σκεφτείτε σαν άνθρωποι αποτελούμαστε από εμπειρίες. Αυτό είμαστε. Ο χαρακτήρας μας είναι αποτέλεσμα των γεγονότων που έχουμε ζήσει. Πόσο τραγικό όμως… Και θα αναρωτιέστε γιατί. Είναι άκρως τρομακτικό να μην έχεις τον έλεγχο της ζωής σου. Σκεφτείτε, το ότι είστε Έλληνες είναι εντελώς τυχαίο. Θα μπορούσατε να είχατε γεννηθεί οπουδήποτε αλλού. Για την ακρίβεια, το γεγονός ότι γεννηθήκατε είναι απόλυτα τυχαίο και ίσως πολλαπλές φορές παραπάνω από την εθνικότητά σας. Το ότι είστε, για παράδειγμα, ξεροκέφαλοι δεν είναι ένα έμφυτο χαρακτηριστικό σας, είναι κάτι που αποκτήσατε στην πορεία. Τι σχέση όμως έχουν όλα αυτά με το κύριο θέμα;

Θεωρώ θαυμάσιο το γεγονός ότι οι εμπειρίες μας και ο αντίκτυπός τους πάνω μας ελέγχεται από τον εγκέφαλό μας. Είναι λες και έχουμε τον έλεγχο σε κάτι τόσο μετέωρο όπως είναι η ίδια η ζωή. Σχεδόν όλα γύρω μας έχουν «καλή» και «κακή» φύση, ποιος όμως είναι αυτός που καθορίζει κάθε φορά ποια θα είναι αυτή; Εμείς τελικά. Εμείς αποφασίζουμε το κάθε τι πώς θα το ερμηνεύσουμε, αλλά δυστυχώς -ή ευτυχώς- ασυναίσθητα. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν μπορούμε να ελέγξουμε τα συναισθήματά μας. Αυτός είναι ο λόγος που χωρίς καν να το σκεφτούμε το μυαλό μας έχει πάει ήδη σε ένα συγκεκριμένο άτομο, απλά και μόνο επειδή πήγαμε σε ένα μέρος που μας το θυμίζει.

Και αυτό είναι και το τραγικό, το πόσο ελεύθερα «φυλακισμένοι» είμαστε. Ίσως πάλι να νιώθουμε έτσι επειδή θέλουμε να ελέγχουμε τα πάντα. Μάλλον αυτό είναι, ο ίδιος μας ο εαυτός. Αυτή είναι η φυλακή μας.


Μαρία Ρ.

Photography credits: Λούνα


 

 

 

 

©Topic-U, Topicap 15/10/19
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s