Για μια συνείδηση.

Αφομοιώνονται όσα με πόνο κρατάς;
Όσα, είπαν, πως πρέπει -σαν αλυσίδες, σκλαβικά-
να μην πετάξεις ,
λες και συνήθως υπάρχει επιλογή.
Μα το «πρέπει» κτυπά την δυνατότητα,
σαν προσβολή, γνωρίζει πως πρακτικώς δεν έχει επιρροή.
«Είπαν», ακούς, ψιθυρίζουν σαν ξένο σώμα,
μια παραμόρφωση σαν παράσιτο που τρώει την σάρκα,
κάτω από έναν ήλιο που μουρμουρά την αντίθεση.
Βοηθάνε μερικές βόλτες, οι δρόμοι
με τα αυτοκίνητα, τα φώτα, τους ανθρώπους,
για να συντονιστείς ξανά.
Ποιόν ακολουθείς;
Ποιος πραγματικά ρυθμίζει το μυαλό σου,
ποιος στέλνει το σήμα για το τάδε συναίσθημα,
τον κάθε «προσωπικό» συσχετισμό;
Μπορεί όλοι μας να διανύουμε την ομαδική πλάνη
μιας « ειδικής» ανθρώπινης βούλησης
και η ελευθερία να μην είναι παρά ένα «αν»
σ’έναν βερμπαλισμό μηχανικού κόσμου.
Ποιόν ακολουθείς; Ποιόν βλέπεις να περπατά την «δική σου» πορεία;


Ѻρέστης

Photography credits: Panos Kympou


 

 

 

 

 

 

©Ορέστης, Topicap 5/11/19
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s