Θαλασσοπνιγμένα δειλινά.

Ένιωσα το κύμα ν ’ανασαίνει πλάι μου,
αμέσως έτρεξα κοντά του να ακούσω
τις φωνές που ο αέρας έπνιξε
και τα ψάρια να σπαρταράνε ανήμπορα,
σαν εραστές που βρέθηκαν γυμνοί
να φτάνουν στα όρια της ηδονής τους.

Τα μάτια μου ακολούθησαν το καλάμι
από τα ξεθωριασμένα χέρια να πηδά
στο σίγουρο ναυάγιο της θάλασσας να επιπλέει
για να γυρίσει πίσω μοναχό,
σε ένα θαμπό ζευγάρι μάτια
και δύο χείλη ξερά,
πιασμένα στο ίδιο τους το δίχτυ.

Είδα τα πλοία να πιάνουν στεριά,
τις κόρνες να φωνάζουν πρόσχαρα,
και πρόσωπα στην προκυμαία ανήσυχα
να ανταμώσουν το σπίτι που τα έθρεψε
ή να κάνουν ακόμα μια στάση
πριν χαράξουν πλώρη
για τον τελικό σταθμό.

Ο ήλιος έπεσε,
οι εραστές κοιμούνται πλέον κατάκοποι,
το καλάμι γύρισε κάποτε γεμάτο,
το πλοίο σάλπαρε για πιο οριστικές ακτές,
έμεινα μόνος να αφουγκράζομαι τον άνεμο
από αυτόν θα ξεδιακρίνω κάποτε
τον αναστεναγμό μου να με οδηγεί
στην ακτή του λιμανιού που θα αράξω
για να με φάει και εμένα η θάλασσα
και η αλμύρα που κρύφτηκε ύπουλα
σε κάθε δάκρυ μου δειλό.


Σίσυφος

Photography credits:  Mary Zacharaki


 

 

 

 

 

 

©Σίσυφος, Topicap 14/11/19

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s