Recuerdos de amigos.

Άραγε, τι μένει από τους ανθρώπους;
Υπάρχει όντως αγάπη εκεί έξω ή απλά ζούμε για να χωρίζουμε και να μοιράζουμε;
Και μετά σκέφτομαι…

Τη φίλη που όταν άλλαξα σχολείο, μου τηλεφωνούσε κάθε απόγευμα για να μου πει τα κουτσομπολιά.
Το φίλο που ερχόταν μέχρι το σπίτι μου, για να μου κουβαλήσει την κιθάρα, μαζί με τη δική του.
Τη φίλη που μου έφερνε χωρίς λόγο δώρα ή φαΐ (το ίδιο είναι).
Το φίλο που έμεινε 4 μέρες σπίτι μου επειδή είχα χωρίσει.
Τη φίλη που δεν έχανε συναυλία μου, κι ας ήταν ανυπόφορα βαρετή.
Το φίλο που ήρθε με το πρώτο πλοίο όταν του είπα ότι ένιωθα μόνη μου στο νησί.
Τη φίλη που μου έφερνε εντυπωσιακά δώρα, αποκλειστικά από το Μιλάνο.
Το φίλο που δέχεται να τον κοροϊδεύω μονίμως, επειδή απλά μου αρέσει.
Τη φίλη που παραχωρούσε το σπίτι της όταν πήγαινε ταξίδι, για να αγκαλιάσω ελεύθερα τον άνθρωπό μου.
Το φίλο που βγήκε βόλτα μαζί μου στη βροχή μόλις έχασα τη γιαγιά μου.
Τη φίλη που μου κρατούσε παρέα μέσω τηλεφώνου για να με πάρει ο ύπνος.
Τη φίλη που με συγχώρησε για το χρόνο που δεν της αφιέρωσα.
Τη φίλη που ερχόταν από την άκρη της Αθήνας κάθε εβδομάδα, παρόλο που έγραφε Πανελλήνιες.

Χιλιάδες αναμνήσεις που με βοηθούν να κρατιέμαι καθημερινά.
Να θυμάμαι τον λόγο που πήρα αγάπη και την αφορμή να λέω «ευχαριστώ» και «σ’ αγαπώ»

Όταν νιώθεις μόνος, κάτσε και σκέψου πόση αγάπη έχεις λάβει.
Είτε είναι ακόμη δίπλα σου, είτε όχι.
Γιατί αυτή πάντα μένει.


ḚL

Photography credits: Marina Lazari


 

 

 

 

 

 

 

 

©EL, Topicap 2/12/19
Με ετικέτα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s