Το παιδί που βρήκε τη γαλήνη. | Topic-U

Σήμερα έμαθα ότι ένα παιδί κοντά στην ηλικία μου αυτοκτόνησε. Όλοι γύρισαν απαθέστατοι -και εγώ μέσα σε αυτούς- και καλά σοκαρισμένοι και ρώτησαν γιατί; Γιατί τόσο νέος να επιλέξει να το κάνει αυτό; Πόσο θλιβερή η αλήθεια… Όμως είναι πραγματικότητα. Και δυστυχώς όχι και τόσο μακρινή ή σπάνια.

Απλά αν δεν συμβεί αρκετά δίπλα μας, ώστε να του δώσουμε σημασία, δεν θα κάτσει να ασχοληθεί κανείς παραπάνω από 24 ώρες (και πολύ λέω), εκτός αν το παίξουν οι ειδήσεις. Ρωτάμε όλοι μας «γιατί;», λοιπόν. Έχουμε αναρωτηθεί, όμως, το τι πέρασε αυτό το παιδί για να το κάνει αυτό; Έχουμε αναρωτηθεί το τι βίωσε για να φτάσει στο σημείο να προτιμήσει το τέλος του από τη ζωή του; Έχουμε συνειδητοποιήσει πόσο τραγικό είναι; Έχουμε καταλάβει πως, εν δυνάμει, και εμείς μπορεί να βοηθήσαμε στο τέλος του;

Να εξηγήσω περαιτέρω για να μην παρεξηγηθώ… Όλοι μας, μόλις γίνει κάτι βαρύγδουπο (τώρα το ποιος οριοθετεί το βαρύγδουπο είναι άλλη συζήτηση), τρέχουμε να σχολιάσουμε, να κρίνουμε, πρώτοι και καλύτεροι. Αλήθεια, είμαστε καλύτεροι; Τι κάναμε εμείς για να βοηθήσουμε το συνάνθρωπο; Τι κάνουμε, γενικά, καθημερινά για να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλον; Ας απαντήσει ο καθένας μόνος του για να μην λέτε πως είμαι προκατειλημμένη. Όμως σκεφτείτε: Κάνουμε αρκετά; Είμαστε ικανοί να διακρίνουμε -και σε εκπαιδευτικό επίπεδο υπάρχει η κατάλληλη ενημέρωση;- αν ο δίπλα μας έχει αυτοκτονικές τάσεις; Και το πιο απλό, αν είναι απλά καλά;

Ρωτάμε «Πώς είσαι;».
«Καλά, εσύ;» απαντούν.
«Καλά και εγώ». Μας νοιάζει, όμως, αν όντως ο άλλος είναι καλά ή απλά είναι συνήθεια γιατί δεν ξέρουμε με ποιον άλλον τρόπο να επικοινωνήσουμε; Δεν σας κρίνω, δεν είμαι εγώ η τέλεια, η Αγία. Αλλά σκεφτείτε την καθημερινότητά σας. Κάνετε αρκετά; Ειλικρινά όμως, όχι για το θεαθήναι. Για εσάς απαντήστε. Για αυτό το παιδί, για τον άνθρωπο και -τελικά- για τη ζωή. Γιατί, στην τελική, αν εμείς οι ίδιοι δεν φροντίσουμε την ζωή μας, τότε ποιος;

 Για εσένα που έφυγες με όλη την δύναμη της ύπαρξης μου εύχομαι αν υπάρχει μετά θάνατο κάποια αίσθηση να νιώθεις γαλήνη γιατί ξέρω πως αυτήν αναζητούσες και κάποιοι στην στέρησαν. Ελπίζω να είσαι καλά τώρα… ακόμη και έτσι.

(Προς Θεού σε καμία περίπτωση δεν στηρίζω την πράξη της αυτοκτονίας και δεν την επιδοκιμάζω. Απλά επιλέγω να μην κρίνω με ευκολία έναν άνθρωπο που δεν έχω μπει στην θέση του. Και κατά την ταπεινή μου γνώμη πιστεύω πως κανένας δεν έχει το δικαίωμα να κρίνει αυτόν που αυτοκτονεί. Ήταν θύμα του ίδιου του εαυτού του και των συγκυριών. Δεν φταίει αυτός για αυτό…)


Μαρία Ρ.

Photography credits: Nikos Tsip


 

 

 

 

 

 

 

©Topic-U, Topicap 4/12/19

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s