Πολλές φορές κάθομαι κοντά στη θάλασσα και παρατηρώ το σημείο που ενώνεται με τον ουρανό. Σκέφτομαι πως φαίνεται απέραντη, σαν το κενό που νιώθω μέσα μου. Φροντίζω να έχω πάντα μουσική στα ακουστικά μου οπότε κοιτάζω τα κύματα. Όταν σκάνε με μανία πάνω στα βράχια βάζω κάτι χαλαρό. Όταν πάλι είναι ήρεμα, και φαίνεται σαν να τα χαϊδεύουν, βάζω κάτι δυνατό. Και στις δύο περιπτώσεις τα κύματα είναι οι άνθρωποι μου και η μουσική εγώ. Η πρώτη είναι το πριν και η δεύτερη το τώρα. Τα συμπεράσματα δικά σας.

Κάτι άλλο που κάνω συχνά όταν κάθομαι κοντά στη θάλασσα είναι το να χαζεύω αεροπλάνα. Άλλα έρχονται, άλλα φεύγουν. Άλλα έχουν κοινές πορείες, άλλα παρόμοιες, άλλα τελείως διαφορετικές. Όλα, όμως, αφήνουν σημάδι πίσω τους όταν απομακρύνονται. Και όλων το σημάδι σταδιακά διαλύεται και τελικά εξαφανίζεται. Το μόνο που αλλάζει στη διαδικασία είναι ο χρόνος. Από μικρή τα αεροπλάνα μου θύμιζαν πολύ τους ανθρώπους. Πιο παλιά η μητέρα μου νόμιζε πως έχω ψύχωση μαζί τους. Από τις αμέτρητες ώρες που περνούσα κοιτάζοντάς τα. Πιστεύω πως ακόμα φοβάται μην πάρω ένα και εξαφανιστώ σε μέρη που δεν θα μπορεί να με φτάσει. Τώρα οι φίλοι μου δεν δίνουν ιδιαίτερη σημασία και θεωρούν πως απλά αφαιρούμαι για λιγάκι. Έχουν καταλάβει ότι δεν έχω τα κότσια να το κάνω. Και δεν το ξέρει κανένας τους, αλλά το είχα γράψει το γράμμα. Δεν το έδειξα ποτέ σε κανέναν τους, αλλά πάντα δακρύζω όταν χαζεύω αεροπλάνα.


ℬασιλική

Photography credits: Kerasia Mp


 

 

 

 

 

 

©Βασιλική, Topicap 5/12/19

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: