Ένα ψιλόβροχο δεν αρκεί.

Βρέχει, σαν αναμονή,
αργό, επίμονο ψιχάλισμα προσπαθεί, σχεδόν παστρικά,
να ξεπλύνει το πρωινό στρώμα παγωμένης λύπης.
Από το κοιμισμένο κούνημα της απέναντι λεύκας,
το λεπτό ανακάτεμα του νερού κάτω απ’ τους τροχούς,
νιώθω τα γκρίζα σύννεφα κουβέρτα αν όχι ζεστή, οικεία
να παρατείνει την νύκτα,
διεισδυτικό υγρό στις ρωγμές μεσημεριού,
μουρμούρα απ’ τις ακίνητες γωνιές του σπιτιού.
Νιώθω σαν να μην ξύπνησα ακόμη, εδώ
να βρίσκομαι θολά, να μην σου απαντώ παρά μ’ ένα βλέμμα
κουφό,
μουτζουρωμένο, παρόμοιο με αυτό που έχει κάποιος
όταν κοιτά ένα ακίνητο γι’ αυτόν σημείο
απ’ το παράθυρο κινούμενου τρένου.
Λίγο πιο εκεί η εικόνα παρασύρεται, μόνο η ακινησία επιζεί.
Θα σου μιλήσω, όμως, με τα βρεγμένα χρώματα
να, το ενεργειακό γκρίζο του ορίζοντα,
το ερωτικό πράσινο του πεύκου,
το βαθύ γκρίζο της ασφάλτου.
Βρέχει ακόμη.
Το απόγευμα κοιτά νοσταλγικά την απαστράπτουσα,
μουλιασμένη πόλη,
αυτή σφίγγει την φαγωμένη σάρκα της
σταθερή στην λύπη της,
περιμένει να φύγει ο κηδεμόνας της ημερήσιας επιταγής,
για το τι και πώς, λες και το λιγοστό αυτό φως αρκεί,
να ηρεμίσει ελεύθερη, στους άδειους δρόμους του κρύου
να περιπλανηθεί ευτυχής.


Ѻρέστης

Photography credits: Nikos Tsip


 

 

 

 

 

 

©Ορέστης, Topicap 31/12/19

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s