Εξομολόγηση.

Μερικές φορές προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου πως δεν έφυγες
και άλλες πως δεν ήρθες ποτέ.
Η αλήθεια είναι πως δεν μπόρεσα να καταλάβω την ανάγκη της παρουσίας, μέχρι να νιώσω τον πόνο της απουσίας.
Σαν ποτέ να μην ήταν εδώ κάποιος μέχρι να έρθεις εσύ.Σαν ποτέ να μην μου έλειψε κάποιος μέχρι να μου λείψεις εσύ.
Ακόμα προσπαθώ να μας δικαιολογήσω παρόλα αυτά.
Προφανώς.
Μου είχες πει, θυμάμαι, πως φτάνει μια φορά και μετά αυτό θα γίνεται για πάντα.
Δεν μου αρέσει να παραδέχομαι πως είχες δίκιο, οπότε δεν θα το κάνω. Μεταξύ μας όμως, σ’ αυτό δεν είχες άδικο.
Κάποιες μέρες προσπαθώ να κοιτάξω τον εαυτό μου με τα μάτια ενός τρίτου, όμως νομίζω πως σιχαίνομαι αυτό που βλέπω.
Άλλες τον κοιτάω με τα δικά μου, και σιγουρεύομαι πως αυτό ισχύει.
Άρα και να μην σε δικαιολογώ, σίγουρα εκείνες τις μέρες δεν σε κατηγορώ.
Μερικές φορές προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου πως δεν σε έδιωξα
και άλλες πως έτσι κι αλλιώς, ό,τι κι αν έκανα – ή δεν έκανα-, το αποτέλεσμα θα ήταν το ίδιο.
Δεν λειτουργεί συχνά, όμως όταν λειτουργεί μας θυμάμαι χωρίς να μας μισώ.
Έτσι σιγά, σιγά μας συγχωρώ.
Και έτσι σιγά, σιγά, ίσως με ξαναβρώ.


ℬασιλική

Artwork by: Athanasia Tsopanaria


 

 

 

 

 

©Βασιλική, Topicap 3/1/20

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s