Είναι ένα από τα μαύρα βραδιά σήμερα.
Τα χέρια μου στρίβουν τα προβλήματα μου
Ο λαιμός μου κατεβάζει ούζα μπας και ξεχάσω
Δέκα βήματα και βρέθηκα δίπλα στο σπίτι του αδελφού μου
Αυτός δεν νοιάζεται που δεν μπορώ να επεξεργαστώ τον κόσμο σας.

Μετά φεύγω και πάω στην σπηλιά μου
Το ενθύμιο που έχω ακόμα αιχμηρό λες να ναι;
Πέντε γραμμές μου χάραξε τελικά
Για να θυμάμαι πως δεν είμαι μόνος

Αφού σταματήσω το κλάμα
Κοιτάω το ταβάνι κάνοντας κυκλάκια με το τσιγάρο μου
Το μπαλκόνι με παρακαλεί να πηδήξω κάτω
Αλλά του λέω πως είμαι παιδί ακόμα

Στριφογυρίζω στο κρεβάτι σκεπτόμενος
λάθη, πάθη και εμμονές
Εν τέλει, μόνο για σένα θα μεγάλωνα, πραγματικά!

Υ. Γ: Αναπαράσταση εφηβικής και μετα-εφηβικής νοοτροπίας ενός απλού πιτσιρικά χωρίς εγωισμό.


₭όλιας

Photography credits: Kerasia Mp


 

 

 

 

 

 

©Κόλιας, Topicap 22/1/20

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: