Τόσα χρόνια, μιαν ανάσα.

Λοιπόν, βλέπω παρέα με την κολλητή μου μια ρομαντική κομεντί στην οποία όλοι κλαίνε ανεξαιρέτως, ενώ αμέσως μετά τη βλέπω να στέλνει μήνυμα στο αγόρι της με την ίδια τρυφερότητα που θα του έλεγε καληνύχτα από κοντά. Η τρυφερότητα αυτή παραμένει η ίδια εδώ και χρόνια, κι ας τον βλέπει από κοντά ελάχιστες φορές το χρόνο.

Μπορεί να μου πείτε ότι είμαι ξενέρωτη ή ότι σας χαλάω το όνειρο, αλλά ο ρομαντισμός της δεύτερης περίπτωσης ήταν για μένα πολύ πιο απτός από την πρώτη. Κι αυτό γιατί στην πραγματικότητα δεν υπάρχει τίποτα πιο ρομαντικό και τίποτα πιο αληθινό από τις απλές, καθημερινές, αδέξιες έως βαρετές -επιφανειακά- στιγμές.

Δεν αμφιβάλλω ότι ο πρώτος καιρός του πάθους είναι μια εποχή στις σχέσεις που έχει τη δική της μαγεία και είναι ένα φυσιολογικό πρώτο στάδιο. Τι μένει όμως μετά; Κάποιες φορές τίποτα. Αλλά όταν φτάσεις στο σημείο να βλέπεις τον άλλον με όλα του τα προτερήματα και όλες του τις αδυναμίες και παράλληλα εξακολουθεί να είναι υπέροχος στα μάτια σου, ο ρομαντισμός ανάμεσά σας δεν πεθαίνει ποτέ.

Δε θέλω όρκους αγάπης δημοσίως ούτε να μου γράψει στον τοίχο του απέναντι σπιτιού. Δε θέλω πανάκριβα δώρα και μεγάλα λόγια, και σίγουρα δε θέλω μια ρομαντική ιστορία γεμάτη φανφάρες, σαν αυτές που βλέπω στις ταινίες. Θέλω να βλέπω τον άνθρωπό μου δίπλα μου όταν ξυπνάω και να μη με νοιάζει που δεν πρόλαβα να σουλουπωθώ, ούτε αν εκείνος έχει αναπνοή που σκοτώνει. Θέλω να του στέλνω καφρίλες περισσότερο από όρκους αγάπης. Θέλω ακόμα και το πιο καθημερινό πράγμα που θα κάνουμε μαζί, να είναι ποτισμένο από τα συναισθήματά μας. Θέλω μια αληθινή ιστορία, με τις δυσκολίες της, τις στιγμές βαρεμάρας, τις ατέλειές της.

Το ατελές, άλλωστε, είναι και το πιο τέλειο. Όσο περνούν τα χρόνια, το καταλαβαίνεις όλο και περισσότερο. Η σχέση σου δεν είναι πια απόδραση από την καθημερινότητα, αλλά η καθημερινότητα η ίδια. Και τα χρόνια που περνούν δε σε κάνουν να βαριέσαι τον ίδιο άνθρωπο, αλλά να ανυπομονείς όλο και περισσότερο για όσα σας περιμένουν. Ακόμα κι αν πρόκειται απλά για μαγείρεμα από κοινού και ταινία στην τηλεόραση. Διότι αν είσαι με τον σωστό, και το πιο συνηθισμένο πράγμα δε χάνει ποτέ τη μαγεία του.


₭ΑΤΕΡΙΝÂ

Photography credits: Marina Lazari


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

©Κατερίνα, Topicap 31/1/20

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Τόσα χρόνια, μιαν ανάσα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s