Πρωινός ήλιος. | #The_Canvas_Project

(Πρωινός ήλιος) Morning Sun, 1952 | Edward Hopper

Θα έσβηνα; Θα έσβηνα σαν ξεθωριασμένο χρώμα αφίσας που γδέρνει μακροχρόνια ο ήλιος; Τις άδειες κόγχες μου ποια ζεστασιά μπορεί να γεμίσει, ποιο απαλό άγγιγμα μπορεί να μου δείξει τον πρωινό ήλιο με τα μάτια μου κλειστά; Συνηθίζω, αν και φοβάμαι σχεδόν αποτρεπτικά, να προσπαθώ να περπατήσω, όσο μπορώ, με κλειστά τα μάτια στο μέσον ενός δρόμου, ακούγοντας μόνο, ή νιώθοντας με την αφή. Είμαστε τόσο δεσμευμένοι με όσα συνεχώς βλέπουμε και αναγκαζόμαστε να συνηθίσουμε, που κουβαλάμε έναν αλυσοδεμένο κόσμο βαρύ τελικά, σαν σιδερένιο παλτό που κόλλησε στο δέρμα. Για λίγο να μπορούσα να περπατήσω κάτω από τον ήλιο τυφλός, να περιεργάζομαι το σχήμα του μέσω της θερμότητας που απλώνει στο δέρμα μου, μακριά να μουρμουράει το θρόισμα λεύκας, η δροσιά του αέρα απαλή σαν ελαφρύ σεντόνι. Γυμνός να μπορούσα να είμαι κάπου χωρίς κάτι νοητό ή καλυπτικό να δένεται στις σάρκες μου, να με κρύβει ή να μου κρύβει την ψυχή. Θα έσβηνα, λοιπόν, τότε;

Πόσον καιρό θα μου έπαιρνε να ηρεμήσω, να ξεχαστώ μέσα στο μόνιμο πρωινό, με τα χρώματα να μ’ αγκαλιάζουν χωρίς να φωνάζουν, χωρίς να απαιτούν να τα διακρίνω, όλα μαζί μια μεγάλη, βαθιά μελωδία που διαχέεται αργά; Κάποιοι τις μαύρες κόγχες μου θα κρίνουν. Κάποιοι τους πολλούς τοίχους με τους οποίους υποκαθιστώ τα όνειρα θα αποφύγουν να αποδεχτούν, τοίχους που σηκώνω εγώ και το παραδέχομαι, ώστε να κλείνω την πραγματικότητά όσων ένιωσα το βράδυ, στην του καθενός μας συνηθισμένη φυλακή…

Αλλά ποιοι είναι αυτοί που όταν βλέπουν στον ήλιο το κίτρινο μονάχα, ή την σιωπή ως θλίψη, ή την μοναχικότητα ως μιζέρια, μετά δεν παραλείπουν ξανά σε άλλα πολλά τις πολλές ποιότητες και τα κρυφά συναισθήματα, τα σιωπηλά λόγια ή τις οικείες ανησυχίες, όλες τις προσωπικές ερμηνείες που είναι σχεδιασμένες γύρω μας, όπου πάμε; Κοιτούσα κάποτε μια ξέστρατη ακτίνα, καθώς έπεφτε σε μια ξεχασμένη γωνία του δωματίου. Στην φωτεινή πιτσιλιά που σχημάτιζε, σχημάτιζα και εγώ ολόκληρη την μέρα, ώσπου το φως από φρέσκο λευκό να γίνει ελαφρώς ώριμο, πιο φρουτώδες και ωχρό. Το μόνο που χρειάζομαι καμιά φορά είναι κάτι απλό σαν αυτό, την παραμονή ως σιωπηλή παρακολούθηση ενός ουρανού τεράστιου, με κλειστά τα μάτια.


Ѻρέστης


 

 

 

 

 

 

 

©Ορέστης, Topicap 25/2/20

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s