Τότε σου είχα πει πως μια μέρα θα φύγω.
Τώρα σκέφτομαι πως ίσως δεν έφτασα ποτέ.
Άστο.

Τότε σου είχα πει πως το θέμα δεν ήταν στο ότι δεν μπορούσα να φύγω.
Αλλά στο ότι δεν ήξερα πως να αφήσω εσένα χωρίς να αφήσω εμένα.
Τώρα καταλαβαίνω πως δεν υπήρχε άλλος τρόπος.
Άστο.

Τότε σου είχα πει πως όλα έχουν τέλος.
Τώρα ξέρω πως όλα τελειώνουν χωρίς αυτό να σημαίνει πως όλα έχουν τέλος
και πως το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να το δεχτούμε.
Άστο.

Σου είχα πει πως υπάρχουν άνθρωποι που η αλφαβήτα τους δεν αποτελείται από γράμματα, αλλά από κραυγές και αγγίγματα.
Ο πόνος τους δεν έχει τέλος, μόνο αρχή.
Εκείνοι δεν ξέρουν να φεύγουν, μα να μένουν και να προσπαθούν.
Οπότε άστο.

Σου είχα πει πως αυτοί πολλές φορές περιμένουν καράβια που δεν θα σαλπάρουν ποτέ.
Εμείς δεν περιμένουμε ούτε ο ένας τον άλλο.

Άστο…


ℬασιλική

Photography credits: Mary Zacharaki


 

 

 

 

 

 

 

 

©Βασιλική, Topicap 6/3/20

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: