Τα μάτια σου αποφεύγω
για τα λόγια που ξεθωριάσανε,
τα χείλη που σκληράνανε
τόσο ώστε να μην θυμίζουν πλέον
αυτά που με γαργαλούσαν.

Ο αέρας άοσμος μπουχτίζει
για το άρωμα που του έλειψε
και το ρεύμα δεν φυσάει πλέον
παρά για να μαζέψει τα σύννεφα
γύρω από τον ήλιο.

Τα χέρια στύβουν απρόθυμα
τα τελευταία δάκρυα
πριν ξεραθούν πάνω μου·
ουλές από δάκτυλα
φοβισμένα να με σμιλεύσουν.

Μου λες πως γράφω δύσκολα
μα πρώτη απαρνήθηκες
την ευκολία μιας αγκαλιάς
και ας ήταν αυτή το ξόρκι
που μαλάκωνε το στρώμα κάθε βράδυ.

Μου λες να γράψω για όσα έζησα
και το μελάνι που λαχταρά να χυθεί
για το ηλιόλουστο χαμόγελό σου
ένα συννεφιασμένο πρωινό
λιμνάζει και ξεραίνεται.

Έμεινες τουλάχιστον στους στίχους,
γυρνάς ανάμεσά τους παίζοντας
με όσα με ανάγκασες να χτίσω γύρω σου
για να μην βλέπω πλέον
το επώδυνα όμορφο πρόσωπό σου.


Σίσυφος

Φωτογραφία του ίδιου


 

 

 

 

 

 

©Σίσυφος, Topicap 12/3/20

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: