Κλεισμένος μέσα.

Η πόρτα κλειστή και δεν ανοίγει
Όχι για τίποτα άλλο
φοβάμαι να βγω
Εγώ, ταλαιπωρημένος, χαρακώνομαι.
Μικρό το μαχαίρι,
σαν αναμνηστικό από εκδρομή σχολείου
Κάνω γραμμές πάνω μου για να θυμάμαι τις μέρες που περνούν
Δεν τρώω τίποτα δεν το δικαιούμαι
Πίνω μόνο ένα λίτρο νερό και μισό μπουκάλι ουίσκι
Αυτά δικαιούμαι (και πολλά είναι)
Τα τσιγάρα μου είναι πλέον τεράστια
Με καταπίνουν κιόλας, για να μην θυμάμαι τους προδότες
Οι αναμνήσεις καταστρέφονται εξαιτίας του Εγώ σου.
Έτσι και αλλιώς ψεύτικες ήταν για σένα προφανώς
Μέτρησα τις χαρακιές και βγήκαν 21 και κάτι χρόνια
Στα τρία χρόνια και πέντε μήνες μπήκε πιο βαθιά το μαχαίρι
όμως εν τέλει θα πεθάνω για μένα.
Δεν θα πάρω τηλέφωνο κανέναν
Ένα ζεστό βράδυ θα το κάνω
Ελπίδα βλέπω μα είναι μακριά
Η υπομονή μου θα πετάξει
Δώσε μου λίγο ακόμα ουίσκι και θα το κάνω
Είμαι στην καραντίνα μου κλεισμένος χωρίς επιλογή
Θα φύγω από δω για μένα!
Εσύ ζήσε και περνά καλά
Εσύ είσαι η καραντίνα, όχι εγώ
Εγώ έβαλα πλατύ να σηκωθείς όσο μπορούσα
Εσύ τράβαγες το χαλάκι να πέσω,
«άθελά σου», όσο άντεχες.


Κόλιας

Photography credits: Panagiotis Vikatos


 

 

 

 

 

 

©Κόλιας, Topicap 25/3/20

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s