Από ένα ξεφτισμένο παγκάκι μετράω
όταν έχω μείνει μόνος με τους αριθμούς
τα κύματα μιας θυμωμένης θάλασσας
να χτυπούν την ασυγκίνητη ακτή.

Παλεύουν να ξεβγάλουν
δάκρυα που δεν κύλησαν στην ώρα τους
αλλά γίνανε μια στάλα
και πέσανε στα μάτια μας με την βροχή.

Φουσκώνουνε περήφανα
για όσα είπαμε με ελαφριά καρδιά,
μα καταλήγουν στον αφρό
όταν η γραμμή στα χείλη μας στενεύει.

Έχουν τη γεύση των ποτών·
αλμύρα απ’ τις προπόσεις μιας βραδιάς,
γλύκα απ’ τα όνειρα που ξημέρωσαν,
παρότι ζαλιστήκαμε και δεν τα ζήσαμε ποτέ.

Μυρίζουν μελάνι που ξεράθηκε άδοξα
στην άκρη μιας πέννας ανήμπορης
να πλάσει τις μνήμες σε κύματα ,
μήπως δροσίσουν κάποια στεγνή ακτή.

Στον χτύπο τους μέσα κρύβονται
τα ουρλιαχτά των πνιγμένων μας σκέψεων
και ο κρότος της άγκυρας που μας δένει
για όσο κρατήσει η καταιγίδα.

Χαμένα δειλινά και ξεχασμένα πρόσωπα
αναδύονται μαζί με τον αφρό,
υγρά χαμόγελα για όσα ζήσαμε
πριν έρθει το επόμενο κύμα.


Σίσυφος

Photography credits: Despina Niki


 

 

 

 

 

 

©Σίσυφος, Topicap 9/4/20

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: