«Για να αντιμετωπίσεις κάτι που ποτέ πριν δεν έχεις ξαναζήσει, πρέπει να κάνεις και πράγματα που ποτέ σου δεν έχεις ξανακάνει» λέει μια ρήση, που ακόμα κι αν δεν εννοεί κάτι φαντασμαγορικό, σίγουρα μας προτρέπει να είμαστε ετοιμοπόλεμοι και δημιουργικοί. Δε νομίζω να αναφερόταν συγκεκριμένα στην πανδημία, αλλά ένα εμπόδιο είναι κι αυτό, θα προσπεραστεί. Το θέμα είναι το πώς, διότι με τη μάχη που δίνεται παγκοσμίως, η ψυχική υγεία έμεινε λίγο πίσω. Σε λιγότερο ή περισσότερο αντίξοες συνθήκες, ο καθένας μας έχει τις σκέψεις και τις ανησυχίες του για την παρούσα κατάσταση. Ξέρουμε ότι είναι προσωρινό, πώς όμως θα διατηρήσουμε την ψυχική μας υγεία σε αυτή την περίσταση;

Ορίστε 5 απλές προτάσεις:

1) Αποδεχόμαστε τις σκέψεις μας και τα συναισθήματά μας. Δεν υπάρχει τίποτα πιο κουραστικό από το να παλεύουμε συνεχώς να διώξουμε τις αρνητικές σκέψεις από το κεφάλι μας και τίποτα πιο ανώφελο από το να αισθανόμαστε τύψεις όταν δεν το καταφέρνουμε. Όλοι μας έχουμε φόβους και ανησυχίες και όλους μας γονατίζουν κάποιες φορές, επομένως δεν είμαστε αδύναμοι ή κατώτεροι για αυτόν τον λόγο. Δεν εννοώ, φυσικά, να να αφεθούμε σε κάτι που θα μας καταπιεί, αλλά να το αποδεχθούμε ως κάτι φυσιολογικό. Έτσι θα το δούμε όπως ακριβώς είναι για να μπορέσουμε να το αντιμετωπίσουμε.

2) Βάζουμε ένα πρόγραμμα. Όχι ότι δε χρειαζόταν αυτό και προ καραντίνας, αλλά τώρα το χρειαζόμαστε περισσότερο. Είτε το παραδεχόμαστε είτε όχι, σε μια αβέβαιη κατάσταση αυτό που μας λείπει περισσότερο είναι η ρουτίνα που είχαμε στη συνηθισμένη καθημερινότητά μας. Προσπαθούμε να κάνουμε πράγματα που κάναμε συνήθως και διατηρούμε ένα σχετικά σταθερό πρόγραμμα (ύπνου, φαγητού κλπ) για να διατηρούμε την αίσθηση της ασφάλειας. Αν έχουμε περισσότερο ελεύθερο χρόνο, εισάγουμε στο πρόγραμμά μας πράγματα που θέλαμε, αλλά δεν ευκαιρούσαμε να κάνουμε μέχρι τώρα και έτσι θα νιώσουμε ακόμα καλύτερα.

3) Αποδεχόμαστε την τάση να μην κάνουμε τίποτα. Ωραία τα προγράμματα, αλλά ναι, όλοι περνάμε τις φάσεις που δεν θέλουμε να κάνουμε τίποτα. Με την υπάρχουσα κατάσταση, αυτές οι φορές είναι περισσότερες ακριβώς λόγω της αποδιοργανωμένης αίσθησης που έχουμε. Δεν είναι απαραίτητο ντε και καλά να βγάλουμε από μέσα μας τον ολυμπιονίκη ή τον διεθνή καλλιτέχνη, όχι τουλάχιστον αν δεν μπορούμε ή δε θέλουμε. Κάνουμε αυτό που νιώθουμε, δεδομένου ότι οι καταστάσεις ήδη μας πιέζουν. Δε λέμε, σαφώς, να μην κάνουμε τίποτα γενικά, αλλά όταν βγάζουμε το πρόγραμμά μας φροντίζουμε να ακούμε πρώτα τον εαυτό μας και τις ανάγκες μας.

4) Προτιμάμε τον όρο «φυσική απομόνωση» αντί «κοινωνική απομόνωση». Γενικά ο όρος «κοινωνική απομόνωση» είναι λίγο ατυχής. Τα σώματά μας είναι που δεν πρέπει να συγκεντρώνονται τώρα, όχι εμείς οι ίδιοι. Σε αυτήν την περίπτωση, η τεχνολογία είναι πολύ φίλη μας. Βιντεοκλήσεις, μηνύματα, ομαδικά παιχνίδια, τα πάντα είναι διαθέσιμα τη σήμερον ημέρα για να επικοινωνήσουμε με όποιον θέλουμε. Όρεξη να ‘χουμε… Αν μη τι άλλο, έχουμε τη δυνατότητα να επιλέξουμε με ποιους θα επικοινωνήσουμε και να συνειδητοποιήσουμε ποια άτομα μας λείπουν τώρα.

5) Βοηθάμε όσους νιώθουμε πως το χρειάζονται. Από το να κάνουμε τα ψώνια της ηλικιωμένης κυρίας στην πολυκατοικία μέχρι το να ακούσουμε με κατανόηση τις σκέψεις κάποιου που θέλει να μας μιλήσει, προσφέρουμε κάτι. Μπορεί να φαίνεται μικρό αλλά θα ωφελήσει και αυτόν στον οποίο το προσφέρουμε, και εμάς που το δίνουμε. Η αλληλεγγύη είναι η απάντηση στην τωρινή κατάσταση, αλλά και γενικότερα στην καθημερινότητά μας. Είναι ο τρόπος με τον οποίο νιώθουμε ότι μπορούμε να κάνουμε τον κόσμο γύρω μας έστω και λίγο καλύτερο.

Αν αντιμετωπίζουμε θέματα στο σπίτι μας που χρειάζονται μια περισσότερο εξειδικευμένη παρέμβαση, επικοινωνούμε με γραμμές υποστήριξης ή με κάποιον ειδικό ψυχικής υγείας που μπορεί να προσφέρει υπηρεσίες ακόμα και δωρεάν λόγω της κατάστασης, μέσω διαδικτύου.

Μένουμε σπίτι, μένουμε ασφαλείς, και κυρίως σωματικά και ψυχικά υγιείς!

 

Γραμμές στήριξης

Ελλάδα:
197 – Γραμμή άμεσης κοινωνικής βοήθειας
10306 – Γραμμή ψυχολογικής υποστήριξης
1056 –  Εθνική γραμμή για τα παιδιά SOS

Κύπρος:
1410 – Συμβουλευτική στήριξη σε νεαρά άτομα
1440 – Γραμμή πρόληψης και αντιμετώπισης βίας στην οικογένεια

 


Κατερίνα

Photography credits: Marina Lazari


 

 

 

 

 

 

©Κατερίνα, Topicap 10/4/20

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: