Ώρα κοινής ησυχίας. |Topic-U

Είναι εκείνη η στιγμή που μέσα μου μια φωνή
χρόνια φυλακισμένη
και χρόνια πνιγμένη
από τα μη και τα πρέπει
θέλει να ακουστεί,
θέλει να φωνάξει.

Το τολμάει!
Αλλά κάποιος της κλείνει το στόμα
με το γλοιώδες χέρι της τιποτένιας τελειότητάς του.
«Πάψε» της ψιθυρίζει
«θα τους ενοχλήσεις»
«είναι ώρα σιέστας και ησυχίας».

Μα πότε η μέρα έγινε νύχτα;
Πότε οι μέρες συρρικνώθηκαν;
Πότε ο χρόνος συγχωνεύτηκε σε μια στιγμή;
Πότε το λεπτό έπαψε να εκτελεί
σύνθετη ταλάντωση με την πνιχτή μελωδία της ψυχής που χτυπιέται πίσω από τα κάγκελα;

Παντού ησυχία
Συνεχώς ησυχία
Πάντα σιωπή

Έχεις νιώσει ποτέ ότι σου έχει κοπεί η μιλιά;
Νιώθεις ότι οι φωνητικές σου χορδές θα αρχίσουν να ταράζουν τον ορίζοντα με τον κυματισμό τους, όπως τα κύματα της θάλασσας.
Όμως οι χορδές σου δεν είναι θάλασσα
Κι εσύ δεν είσαι ελεύθερος να μιλήσεις,
αλλά άφωνος
όχι εκ γενετής ή από επιλογή
αλλά… εξ επιβολής.

Έχω βαρεθεί.
Τα όρη ισοπεδώθηκαν
και οι κοιλάδες πιο ευθείες από ποτέ.

Τι το ωραίο έχει η ευθεία;
Σαν τη μονοτονία του ορίζοντα.
Πάντα τέλεια ακίνητος
και επιμελώς φροντισμένος.
Είναι όμως μόνος.
Ποτέ του δεν ενώνεται ούτε με την αλμύρα ούτε με το άπειρο.
Καταδικάστηκε από τη Δημιουργία.
Το τι έκανε ο άμοιρος κανείς δεν ξέρει.
Εγώ, όμως;
Εμείς, όμως;
Τόσες φωνές που παλεύουμε να ακουστούμε…


Νεφέλη

Photography credits:Kornilia H.


 

 

 

 

 

 

 

©Topic-U, Topicap 10/4/20

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s