Στα μακρινά σου.

Ποιος ουρανός σε αγκάλιασε τόσο σφιχτά και δεν σε ξαναείδε ποτέ κανείς;
Πως να περνάς άραγε στην αγκαλιά του;

Καμιά φορά αναρωτιέμαι αν βρέχεσαι τις βροχερές μέρες. Μας επηρεάζει ότι δε μας αφορά; Ίσως να διαλέγουμε εμείς αν θα μείνουμε κάτω από τα σύννεφα ή αν θα τα προκαλέσουμε. Ξέρεις και η βροχή έχει τη μαγεία της, αρκεί να ξέρεις πως θα την εκμεταλλευτείς.

Και τις ηλιόλουστες μέρες που όλα μοιάζουν πιο καθαρά, εσύ άραγε λάμπεις μαζί με τον ήλιο ή δε σε καίει εκεί ψηλά; Εγώ να ξέρεις τα φωτεινά απογεύματα είμαι αισιόδοξη. Νιώθω ήρεμη και δεν σκέφτομαι το σκοτάδι που ακολουθεί. Μακάρι να νιώθεις και εσύ το ίδιο εκείνα τα απογεύματα -και κάθε απόγευμα.

Είναι και κάποια μεσημέρια που φυσάει τόσο δυνατά που κλείνω τα αυτιά μου. Την αισθάνεσαι εκείνη την ψύχρα που χτυπά τα θλιμμένα πρόσωπα; Μόνο τα θλιμμένα. Ελπίζω να μην σε χτυπά.

Ποιος ουρανός σε αγκάλιασε τόσο σφιχτά και δεν έχεις πνοή να μου απαντήσεις;
Πώς να περνάς άραγε στα μακρινά σου;


Moschaz

Photography credits:Kornilia H.


 

 

 

 

 

 

 

 

©Moschaz, Topicap 25/4/20

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s