《Τον άνθρωπο τον αγαπάς με τη συμπεριφορά του…》|Topic-U

Είχα μία ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα συζήτηση με την γιαγιά μου, για θέμα το οποίο δεν χρειάζεται αυτή την στιγμή να αναλύσω και κάποια στιγμή γυρνάει και μου λέει «Τον άνθρωπο τον αγαπάς με την συμπεριφορά του, έτσι δεν είναι; Αν σου φέρεται καλά ή όχι». Να πω την αλήθεια μου σάστισα, δεν ήξερα τι να της πω. Τελικά αλλάξαμε κουβέντα, όμως εγώ το σκέφτομαι από τότε συνέχεια. Κάτι δεν μου κολλούσε. Αν ίσχυε αυτό που μου είπε, τότε γιατί πολλές φορές αγαπάμε έναν άνθρωπο παρόλο που δεν μας φέρεται όπως μας αξίζει πραγματικά; Γιατί μένουμε δίπλα σε τοξικούς ανθρώπους επιτρέποντας τους να μας διαλύουν; Γιατί ενώ επανειλημμένα – και ενώ όλοι από τον κύκλο μας μας προειδοποιούν – λαμβάνουμε μικρά – ή και μεγάλα– «χαστούκια». Και γιατί επιλέγουμε να αγνοούμε τον πόνο που κάποιος άλλος μας προκάλεσε, ανάγοντάς τον σε πόνο που τελικά εμείς οι ίδιοι προκαλούμε στον εαυτό μας δικαιολογώντας τον εν λόγω θύτη μας για άλλη μια φορά; Είμαστε δειλοί και δεν μπορούμε να μείνουμε μόνοι μας, μας τρομάζει η μοναξιά; Μας τρομάζει η πιθανότητα να χάσουμε κάποιον; Μας αιχμαλωτίζει η δύναμη της συνήθειας; Δεν μπόρεσα να απαντήσω ούτε στην γιαγιά μου ούτε σε εμένα και δεν γνωρίζω αν θα μου δώσω και ποτέ μια ικανοποιητική απάντηση. Όμως όταν το ξανασκέφτηκα κατάλαβα πως αυτό που μου είπε η γιαγιά μου σήμερα το πρωί ήταν η πιο υγιής, ακόμη και εγωιστική, αν θέλετε, στάση που θα έπρεπε να κρατήσω απέναντι σε πολλές καταστάσεις στη ζωή μου. Από την άλλη, νευριάζω που μπορεί κάποιος ή ακόμη και εγώ η ίδια να χαρακτήριζε κάτι τέτοιο εγωιστικό γιατί μόνο αυτό δεν είναι. Είναι κάτι το οποίο δείχνει πόσο σέβεσαι, εκτιμάς και αγαπάς στην τελική τον εαυτό σου αλλά και τον άλλον, γιατί και αυτός σε μια αέναη λούπα εκφυλιστικού – για τον ίδιο και για τους γύρω του – ναρκισσισμού και προσωπικού υποβαθμισμού έχει πέσει και δεν πρόκειται να βγει αν κάποιος δεν τον ταρακουνήσει.

Θα μου πείτε πως ένα άτομο δεν θα κάνει τη διαφορά. Ίσως να έχετε δίκιο, ίσως πάλι και όχι, ποια είμαι εγώ να το γνωρίζω, άλλωστε; Το μόνο πράγμα που με ανησυχεί είναι πως έχουμε φτάσει σε ένα σημείο στο οποίο συνδέουμε την προσωπική αγάπη με τον εγωισμό – που σε ορισμένες φορές δικαίως και το κάνουμε – αλλά δεν θεωρώ πως έχουμε δικαίωμα, απέναντι σε εμάς τους ίδιους πρώτα από όλα, να κλείνουμε τα μάτια στις προσωπικές μας ανάγκες. Αρκεί αυτές να μην υπερβαίνουν τις ανάγκες κάποιου άλλου. Εξάλλου, η ελευθερία του ενός σταματά εκεί που αρχίζει να θίγεται η ελευθερία του άλλου, το ξέρετε πολύ καλά. Και ύστερα από όλα αυτά συνειδητοποίησα πως μάλλον θα έπρεπε να πάω να πω στην γιαγιά μου πως είχε δίκιο.


Μαρία Ρ.

Photography credits: Panagiotis Vikatos


 

 

 

 

 

 

 

©Topic-U, Topicap 6/5/20

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s