Μερικές φορές σκέφτομαι, όταν περπατάω, να σε συναντήσω τυχαία. Σκέφτομαι το συναίσθημα της ευφορίας και του πάθους όταν θα κοιτάξω στα μάτια σου. Σα να πήρε τη δόση του ένα πρεζάκι που μόλις βγήκε από το κέντρο απεξάρτησης. Και τότε ο κόμπος θα δέσει, όσο δε δένουν όλα τα υπόλοιπα. Πόνος ψηλά στο στήθος και παγωμένα χέρια. Ναι, θα κάνω πως δεν σε ξέρω. Δε σε θυμάμαι πια και δεν ήσουν και κάτι το ιδιαίτερο στην τελική. Έτσι θα κοροϊδεύω τον εαυτό μου μπροστά σου, καθώς θα σε προσπερνάω. Γιατί θυμάμαι εκείνες τις περίεργες μέρες, που αλλά έλεγες και αλλά έδειχνες. Θυμάμαι τον εαυτό μου να σε ερωτεύεται και αντί να χαίρεται, να κλαίει. Και πιο πολύ απ’ όλες, θυμάμαι εκείνη την τελευταία φορά που ήξερα ότι από ‘κείνη τη μέρα και μετά, δε θα ήταν πια το ίδιο. Βγήκα πάλι σωστή, γαμώ τη διαίσθηση μου.

Μάλλον μέχρι να σε ξαναδώ στην πραγματική ζωή, όχι μέσα στο κεφάλι μου, θα έχω καταλάβει τον λόγο που πόνεσα χωρίς κανέναν απολύτως λόγο.


EL

Artwork by: Domna Manolarou


 

 

 

 

 

 

©EL, Topicap 10/5/20

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: