Το χαμόγελο ενός καταχρεωμένου. | Topic-U

Εκείνες οι μέρες στο τέλος του μήνα… πλημμυρίζει η είσοδος της κάθε πολυκατοικίας με άσπρους αφρούς. Σωστό Αντιμάμαλο! Από το μένος του ταχυδρόμου να διασχίσει το γράμμα τη σχισμή της πόρτας και από την αντίσταση που φέρνει το εσωτερικό χαλάκι της εισόδου. Σε νιώθει, φαίνεται, καταλαβαίνει την απέχθεια που σου προκαλούν. Όμως είναι αδύνατο να τα αποφύγεις. Ραβασάκια από τράπεζες για ανεξόφλητα δάνεια, λογαριασμός τηλεφώνου, το πάγιο της ΔΕΗ, χαράτσια… Και φτάνεις στο τέλος κάθε μήνα να συνειδητοποιείς πόσα χρωστάς. Πάντα όμως χρωστάς σε άλλους, σε απρόσωπα τέρατα  και σε καλοκουρδισμένες μηχανές. Σωστά;

Αν νομίζεις πως τα χρέη σου τελειώνουν εκεί, τότε κάτι πάει λάθος. Κάτι πρέπει να σου ξεφεύγει.  Και αυτό το ‘’κάτι’’ δεν είναι γένους ενικού. Μακάρι η γραμματική να μην το είχε καταδικάσει σε ένα μοναχικό καλούπι. Οπότε θα τολμήσουμε να ξεστρατίσουμε από το ιερά της κείμενα και θα πούμε ‘’τα κάτι’’. Και αυτά ‘’τα κάτι’’ είναι πρόσωπα, φιγούρες άλλοτε θολές- όπως ο νους μας όταν πρέπει να αποφασίσει τι θα πρωτοπληρώσει-, άλλοτε ξεκάθαρες και καλοσχηματισμένες. 

Σε αυτά λοιπόν ‘’τα κάτι’’ περιλαμβάνονται η οικογένεια, μαμά, μπαμπάς , αδέλφια, το σόι (ακόμη κι αν δεν το πολυξέρεις γιατί -ως γνωστών- το ελληνικό σόι εκτείνεται σε όλα τα μήκη και πλάτη), ο/η σύντροφος, ο/η σύζυγος, ο ανεκπλήρωτος έρωτας, οι νέοι φίλοι, οι παιδικοί φίλοι, οι φίλοι που νόμιζες ότι ήταν φίλοι, οι συμφοιτητές, οι συνάδελφοι,  ο γείτονας, ένας περαστικός… Συχνά, λοιπόν, όλο αυτό το βιβλίο με όλα τα πρόσωπα που σε καθόρισαν παραμένει ξεχασμένο σε ένα από τα ράφια της βιβλιοθήκης σου, που μονάχα το ανοίγεις σε γενέθλια, Χριστούγεννα, Πάσχα…

Σφοδρή μεταχείριση για ένα τόσο σημαντικό  βιβλίο, για ένα βιβλίο που σε σχημάτισε, που σε καθόρισε… 

Πώς μπορείς να επανορθώσεις; Αρκεί ένα ευχαριστώ που δε θα είναι τοποθετημένο σε κάποιον επίλογο, υστερόγραφο, φάκελο, μήνυμα, κουτί με γυαλιστερό περιτύλιγμα. Η συνταγή απόσβεσης αυτού του χρέους είναι πιο πολύπλοκη. Απαιτεί συνειδητοποίηση της αξίας όλων αυτών των ανθρώπων, του μεγέθους της συμβολής τους σε αυτό που αποκαλείς ‘’εαυτό’’ ή’’ προσωπικότητα’’ και έπειτα, αφού το νιώσεις, να τους πεις ένα ευχαριστώ. Για την ακρίβεια, αυτό το ευχαριστώ δε θεωρείται χρέος. Ένα αληθινό ευχαριστώ δεν πρέπει να ειπωθεί από καθήκον ή υποχρέωση, πολύ απλά επειδή τότε δεν είναι ευχαριστώ. Είναι άλλη μια καταναγκαστική εργασία που αντί να σε υποχρεώνει να χώνεις το χέρι βαθιά στην τσέπη, σε ωθεί να πεις πράγματα χωρίς να τα εννοείς. Συχνά, λες ευχαριστώ επειδή έτσι προστάζει  η λαϊκή παράδοση. Λες ευχαριστώ με το ίδιο κενό βλέμμα όπως όταν ρωτάς ‘’ Τι κάνεις;’’ ή όπως όταν απαντάς ‘’ Καλά, εσύ;’’. 

Δεν ξέρω αν το παρατηρήσατε αλλά μέχρι τώρα συζητάγαμε για άλλους. Μήπως ξεχνάω κάτι; Μήπως όλοι ξεχνάμε κάτι; Αυτή τη φορά θα συμμορφωθώ με τη γραμματική. Αυτή τη φορά το κάτι είναι γένους ενικού, γένους απροσδιόριστου (όπως είχε γράψει και η Κ.Δημουλά) αλλά και ταυτόχρονο γένους συγκεκριμένου. Μήπως αυτό το κάτι είναι και ο εαυτός μας; Για κάποιους η προσέγγιση αυτή μπορεί να χαρακτηριστεί εγωκεντρική, ωστόσο είναι πέρα για πέρα ρεαλιστική. 

Έχουμε χρέος και απέναντι σε εμάς, στον εαυτό μας. Ορισμένοι θα σκεφτούν πως δεν έχουν κάνει τίποτα το τρομερό στη ζωή τους, ενώ κάποιοι άλλοι θα αρχίσουν να γράφουν μια νέα λίστα με τίτλο «όσα μου χρωστάω» γεμίζοντάς τη με μπουλετς του στυλ: ένα καινούριο αμάξι, διακοπές στο Μπαλί… Δυστυχώς καμία από τις δύο οπτικές δεν αντικατοπτρίζει αυτό που στην πραγματική, καθημερινή , βαρετή και ίσως δύσκολη ρουτίνα σου έχεις ανάγκη. Γιατί αυτό που έχεις ανάγκη από εσένα περισσότερο από καθετί άλλο είναι… 

ένα αθόρυβο ταρακούνημα, 

μια απλή σύσπαση των μυών το προσώπου σου, 

μια απόδειξη ύπαρξης, 

μια ενθάρρυνση συνέχειας,

 μια ταπεινή μορφή αυτοεπιβεβαίωσης.  

 

Και το φοβερό με τη γλώσσα είναι ότι έχει τη δύναμη να συνοψίσει αυτές τις πέντε  σειρές σε μια μονάχα λέξη: ‘’χαμόγελο’’.

Ε, λοιπόν, χαμογέλα! Το οφείλεις στον εαυτό σου. Για όλες εκείνες τις φορές που λίγο έλειψε να πνιγείς εξαιτίας ενός τυφώνα που συντάραξε το πρόσωπο σου. Για όλες τις φορές που εγκλωβίστηκες σε ένα λαβύρινθο  κρατώντας έναν κομμένο μίτο και που παρόλα αυτά μπόρεσες και τον ξαναέδεσες και κατόρθωσες να βγεις. Για εκείνη τη φορά που εκτελούσες χρέη δικαστή και καταδίκασες τον εαυτό σου σε ισόβια αυτολύπηση. Για τότε που ενώ  έπεσες από το ποδήλατο, ξανασηκώθηκες καις συνέχισες την πορεία σου ακάθεκτος. Για εκείνες τις φορές που άφησες το πρόσωπο σου να το δει ο ήλος  της στιγμή που οι άλλοι έτρεχαν να το καλύψουν. Για τότε που…

Δε χρειάζεται να έχεις την τέλεια άκρως χολιγουντιανή οδοντοστοιχία για να χαμογελάσεις. 

Επίσης μπορείς να χαμογελάσεις με κλειστά ή ανοιχτά μάτια, όταν θα είσαι μόνος ή μπροστά σε άλλους.

Βέβαια είναι δύσκολο να γελάσεις και να το εννοείς. Θυμίζει ίσως το ευχαριστώ που θα πεις τα αγαπημένα σου πρόσωπα. Όμως στην προκειμένη περίπτωση αυτό το ευχαριστώ θα το πεις στον εαυτό σου και ακολουθεί συγκεκριμένο τελετουργικό.  Για να ζωγραφίσεις ένα ειλικρινές χαμόγελο δεν απαιτείται καλλιτεχνικό ταλέντο. Για καμβά χρειάζεσαι το πρόσωπο σου ή καλύτερα εσένα με τις αδυναμίες και τις δυνατότητες σου, ώστε να καταλάβεις πόσο α-τέλειος αλλά και ταυτόχρονα πόσο μοναδικός είσαι. Για μπογιά την πίστη στο θησαυρό που κρύβεις μέσα σου και  για παλέτα τις αποχρώσεις κάθε στιγμής που σε έφεραν σε αυτό το δωμάτιο ζωγραφικής. Όσο ανόητο κι αν ακουστεί, αυτό το δωμάτιο που για τον καθένα είναι ξεχωριστό έχει ιστορική σημασία. Είναι ο χώρος στον όποιο σε αποδέχτηκες, σε αγάπησες, σε κατάλαβες και τέλος σου χαμογέλασες. 

Αν έχεις ένα τέτοιο δωμάτιο πρέπει να καταλάβεις πόσο τυχερός είσαι. Γιατί  δεν έχουν όλοι από ένα δωμάτιο με χαμόγελα, όχι επειδή μένουν σε χαρτόκουτα, αλλά επειδή αδυνατούν  να δουν το μεγαλείο της απλότητας  τυφλωμένοι από τη μικρότητα της επιτηδευμένης πολυτέλειας.


Νεφέλη

Photography credits: Kornilia H.


 

 

 

 

 

 

 

 

 

©Topic-U, Topicap 12/5/2020

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s