Πηγάδι στίχων.

Από τον αέρα ανάμεσα στα μαλλιά
και τα κόκκινα λαίμαργα χείλη
ένιωθα να ξεπηδούν απρόσκλητες
στιγμές από μέρες που δεν έζησα.

Στα αξημέρωτα πρωινά,
πλάι στα ακυρωμένα βράδια
που κρύβονται πίσω από το παχύ μελάνι
ελπίζοντας να στεγνώσουν μαζί του.

Στις άδειες γωνίες του κρεβατιού,
γεμίζουν στα όνειρά μου με λουλούδια
και το άρωμα μιας άνοιξης χαμένης
στο θαμπό χειμερινό φως του πρωινού.

Στην λάμψη της θάλασσας
όπως αυτή κυμάτιζε στα μάτια της
λίγο πριν τα σύννεφα
και τη μουντή βεβαιότητα της βροχής.

Σε κάθε μέρος και ένα πηγάδι
από δάκρυα που τότε δεν κύλησαν
ώστε να γίνουν τώρα γράμματα
σε άλλη μια τσαλακωμένη σελίδα.

Κοιτάζω πάντοτε να ξεδιαλύνω
τα χρώματα και τις οσμές του πηγαδιού,
όσα έζησα και όσα έγραψα,
πριν στερέψω και εγώ μαζί του.


Σίσυφος

Photography credits: Marina Lazari


 

 

 

 

 

 

©Σίσυφος, Topicap 14/5/2020

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s