Δεν είμαστε όλες, λείπουν οι δολοφονημένες.

Δεν είμαστε όλες, λείπουν οι δολοφονημένες. Μια εξαγοράσιμη ποινή δεν ξεπλένει την ψευτο-μαγκιά σου, ούτε σου δίνουν μπέσα. Μα τέτοια πλάσματα υπάρχουν ανάμεσά μας και υπήρχαν ανά τους αιώνες. Από τους μύθους του Δία, έως «πρόσεχε τι φοράς» και από το Σάλεμ έως την Ελένη, η κουλτούρα του βιασμού φωλιάζει στην πατριαρχία και προασπίζει εγκλήματα κατά των γυναικών.

Και πριν μου αρχίσεις τα κατηγορώ περί φεμι-ναζί και υπερβολικού ζήλου, μέτρα πρώτα τις φορές που έχεις ακούσει τη φράση: «Έλα μωρέ, αγόρι είναι» να τη συνοδεύουν πράξεις ακατανόητες και απαράδεκτες -κυρίως αν στη θέση του βρισκόταν κορίτσι και έκανε τα αντίστοιχα. Μέτρα τις φορές που άκουσες γύρω σου (ή και από το ίδιο σου το στόμα): «Κοίτα τι φοράει… Και μετά, λένε, φταίει ο φονιάς». Φυσικά και φταίει ο φονιάς. Πάντα φταίει ο φονιάς.

Δεν είναι φυσιολογικό να περπατάω στο δρόμο και να φοβάμαι και τη σκιά μου κάτω από τους προβολείς του δρόμου όταν γυρίζω σπίτι μου, ούτε να χαρίζω τα κοντά μου φορέματα επειδή φοβάμαι να τα φορέσω. Τι κι αν φταίει ο φονιάς; Η δυσφορία και η ντροπή που αισθάνομαι όταν κάποιος μου σφυρίζει στο δρόμο δεν αλλάζει, όσο κι αν ξέρω πως εγώ δεν φταίω.

Αυτοί θα έπρεπε να ντρέπονται. Αυτοί και όσοι τους έμαθαν πως είναι κομπλέ να φέρεσαι σε μια γυναίκα σαν κάποιο έκθεμα σε προθήκη. Υποθέτω ντρέπομαι και για τον πατέρα του που θα του έμαθε πριν την αλφάβητο να «είναι κυνηγός» και έβλεπε τη μαμά του να κλείνεται στην κουζίνα και αν έκανε να βγει να πάει βόλτα, έπρεπε να δώσει πλήρη αναφορά και να έχει επιστρέψει πριν τη δύση του ηλίου.

Δεν είναι μόνο η Ελένη. Το κοντέρ μετράει πολλές γυναικοκτονίες με πρόφαση το boys will be boys και τα «εγκλήματα πάθους». Αν ήταν μόνο η Ελένη, ίσως να μας φαινόταν πρωτάκουστο. Προς το παρόν, απλά κάποιοι κάνουν πως δεν ακούν. Ίσως τότε να ξεσηκωνόμασταν πριν γίνει ξανά. Αλλά, δυστυχώς, υπήρξαν πολλές Ελένες και μετράμε πολλές απώλειες.

Μια πρόταση: Τι κι αν καταγράφαμε όλα τα θύματα βιασμού (άντρες και γυναίκες) και τα θύματα «εγκλημάτων πάθους» σε μια στήλη και τη στήναμε σε ένα κεντρικό σημείο της πόλης, όπως κάνουν με τα θύματα πολέμου, ώστε να θυμόμαστε. Γιατί ξεχνάμε. Να αναγκάσουμε όλους αυτούς τους «κυνηγούς» να βλέπουν το όνομα της Ελένης παντού και από κάτω λουλούδια και πανό που θα γράφουν «ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ».

Αλλά τι ξέρω εγώ; Είμαι απλά το κορίτσι που της έπιασες τον πισινό στο λεωφορείο. Εσείς συνεχίστε να μαθαίνετε στα αγοράκια σας ότι το κοντό φουστάνι και το κολάν σημαίνει ότι «τα θέλει ο οργανισμός της» και πως το όχι σημαίνει ναι, «απλά σου το παίζει δύσκολη».


Μαίρη Τζέιν

Photography credits: Λούνα


 

 

 

 

 

 

 

©Μαίρη Τζέιν, Topicap 16/5/2020

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s