Καθώς η νύχτα απλώνει τα πέπλα σκοταδιού της,
στο νου έρχονται θύμησες που μονοπωλούν τη σκέψη.
Βλέμματα, στιγμές, λέξεις και σιωπές
που αναμοχλεύουν τη φαντασία και αναστατώνουν τη λογική.
Ερωτήσεις δίχως σαφή απάντηση,
σβησμένες πριν ακόμη προλάβουν να διατυπωθούν.
Μετέωρες επιθυμίες και κατεσταλμένα ένστικτα.
Ενστάσεις και περιορισμοί στη θέληση,
απόρροιες της βαθιά συνεσταλμένης φύσης,
που αδιαμαρτύρητα υποτάσσεται στον καθωσπρεπισμό
καταπνίγοντας την αυθόρμητη έκφραση της αλήθειας.
Πώς μοιράζεται το συναίσθημα;
Πώς εκφράζεται η εσωτερική ανάγκη για επαφή;
Σαν πυγολαμπίδες, τα φώτα πλευρικά του δρόμου,
ανάβουν σιγά σιγά,
φωτίζοντας το ατέλειωτο μονοπάτι της αναζήτησης.
Στη μέση, η καρδιά, με αυξανόμενους παλμούς,
ανατρέχει στο παρελθόν,
και νοσταλγεί το τότε,
που αγέρωχο στέκει στην κορυφή της ύπαρξης
και ζωογονεί το παρόν και το μέλλον.


Πέμυ

Photography credits: Mary Jane


 

 

 

 

 

©Topic-U, Topicap 17/5/2020

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: