όΠερπατούσες νευρικά, γρήγορα βήματα με σκυμμένο το κεφάλι. Είχες μέσα σου πολύ θυμό, νιώθοντας πως σ’ έχουν πουλήσει. Απελπίζεσαι… Ο ήλιος έκαιγε το πρόσωπο σου, περπατούσες ακόμη πιο νευρικά όσο πέρναγε η ώρα. «Γιατί σε μένα πάλι; Τι έχω φταίξει και το ζω πάλι αυτό;» ψιθύριζες καθώς περπάταγες.

Όμορφες μουσικές ταλαιπωρούσαν ευχάριστα τ’ αυτιά σου που είχαν ήδη αρχίσει να βουίζουν απ’ την πίεση. Τα μάτια σου άρχισαν να δακρύζουν. Πέταξες νευρικά τα καλώδια από τα αυτιά, πήρες μια βαθιά ανάσα, κοίταξες τον ουρανό και φώναξες με όση δύναμη σου είχε απομείνει: «Τέλος! Αυτό ήταν!». Προχωρούσες ακόμα πιο νευρικά και σκεφτόσουν τα υπέρ και τα κατά της απόφασης που μόλις πήρες. Ήσουν πια πιο σίγουρη από ποτέ και πιο έτοιμη από ποτέ να κλείσεις ένα κεφάλαιο της ζωής σου και να κάνεις για ακόμα μια φορά restart.

Και κάπως έτσι το Κοκκινόμαλλο Τερατάκι μας το πήρε απόφαση. Σε μια γωνιά της καλοκαιρινής Αθήνας πήρε τη μεγαλύτερη απόφαση που πάλευε να πάρει εδώ και μήνες. Ήταν πια σίγουρο, δε σκέφτηκε στιγμή αυτά που θα έχανε μα μόνο αυτό που θα κέρδιζε. Και αυτό που θα κέρδιζε τελικά ήταν το σημαντικότερο όλων. Η καλή του ψυχολογία, η ηρεμία του…


Κοκκινόμαλλο Τέρας

Photography credits: Marina Lazari


 

 

 

 

 

 

 

 

©Κοκκινόμαλλο Τέρας, Topicap 26/5/20

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: