Λιώνοντας πριν ακουμπήσει η λεπίδα,
η ιδέα του αγγίγματός της,
παραβίαση καυτή πάνω σε πάγο,
και η πίεση, πίεση δωματίου.
Τραχύ το περπάτημα στους ημιφωτισμένους δρόμους,
ο ουρανός εκπνέοντας χρώματα καυστικών γαλάζιων,
χημικές κηλίδες επί των σκοτεινών και γκρίζων,
των ξεψυχισμένων πορτοκαλί.
Ακολουθώ τους δρόμους, τις διαδρομές των σύννεφων,
την απαστράπτουσα –ανάμνηση- της όψη τους στην θολή ατμόσφαιρα,
μερικές ιδέες σαν απόμακρες αισθήσεις,
φιγούρες που δεν γνωρίζω, πολλαπλές δυνατότητες μυστήριες,
ακόμα και άγνωστες, έλκουν με την απόκρυφη υπόσχεση.
Όσο περιεργάζομαι την πλοκή αυτή μοναχικού περιπάτου,
η πόλη εκτυλίσσεται σκιά ή προβολή της σκέψης,
καθώς τα χρώματα αποκτούν τις ταιριαστές αποχρώσεις,
ο κόσμος ντύνεται τα υφάσματα του νου μου.
Σαν θαλπωρή κάθεται η νύκτα
και μετά από καιρό την συναντώ ξανά.


Ορέστης

Photography credits: Panos Kimpou


 

 

 

 

 

©Ορέστης, Topicap 2/6/2020

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: