Έμαθα μόνη να μαζεύω τα κομμάτια μου, να πληρώνω τα λάθη μου κ ξανά απ’την αρχή. Μαθαίνουμε, λέει, από τα λάθη μας. Εγώ γιατί δεν έμαθα; Γιατί πάλι τα ίδια;
Πονάει το να είσαι διαφορετικός. «Βγες απ’ τη ντουλάπα», σου είπαν κάποτε, ενθουσιάστηκες.

Πέρασες φρικτά στην προσπάθειά σου να σε αποδεχτούν οι δικοί σου άνθρωποι. Μετά έπαψες να ζητάς αποδοχή. Το μόνο που θες πια είναι ο σεβασμός. Σκέψου, από πόσες δουλειές έφαγες άκυρο γιατί δεν ήσουν αρκετά θηλυκή, γιατί δεν ήσουν αρκετά αρρενωπός, γιατί η εμφάνισή σου δεν ταίριαζε με τα πρότυπα; Πόσες φορές ήθελες να χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο γιατί έκανες το λάθος να μιλήσεις ανοιχτά για αυτό που είσαι;

Πόσες φορές βρέθηκες να έχεις μπλεχτεί σε παρεξηγήσεις μέσα στο σπίτι, στη δουλειά, στη σχολή, στο σχολείο γιατί απλά είσαι κάτι διαφορετικό; Πόσες φορές σε αποκάλεσαν ανήθικο και ότι δεν ξέρεις τι θες όταν είπες ότι στον έρωτα, στην αγάπη δεν υπάρχουν φύλα, αλλά άνθρωποι. Πόσους ανθρώπους σιχάθηκες όταν είδες να χρησιμοποιούν ταυτότητες που δεν ήταν ποτέ δικές τους μόνο και μόνο για να παραστήσουν τους προοδευτικούς; Πόσο ζορίστηκες να εξηγήσεις αυτό που είσαι, αυτό που νιώθεις όταν ακόμα δεν ήξερες τις λέξεις να το περιγράψεις, όταν το ένιωσες σαν κάτι απόλυτα φυσιολογικό αλλά κανένας δε μπορούσε να σε καταλάβει; Θυμάσαι τότε που σε έτρεχαν στους ψυχιάτρους για να σου αποδείξουν ότι είσαι αυτά που είσαι επειδή έχεις κάποια «διαταραχή» και όχι γιατί είσαι αυτό πραγματικά; Αλήθεια πώς ένιωσες την τελευταία φορά που κάποιος σε ρώτησε αν είσαι ακόμα queer/polyamorous κλπ;

Περνώντας, λοιπόν, τα χρόνια, ανακάλυψα κάτι: όλη αυτή η ορμή με την οποία βγήκα από τη ντουλάπα με έκανε τελικά να καταλάβω πολλά. Το σεβασμό των ανθρώπων καλό είναι να τον κερδίσουμε και όχι να τον επιβάλλουμε, να ανοιγόμαστε εκεί που θα μας σεβαστούν κ όχι εκεί που θα μας δημιουργήσουν ένα κάρο προβλήματα. Κάποιος που ξέρεις ότι δε μπορεί να σε σεβαστεί αλλά αντίθετα θα κάνει τα πάντα για να σου δημιουργήσει θέματα μόνο και μόνο γιατί δε θέλει να καταλάβει τι είναι αυτό ή αυτά που είσαι, δεν έχει τελικά λόγο να ξέρει.

Αυτά από ένα ταλαιπωρημένο κοκκινόμαλλο τερατάκι που ακόμα βαράει το κεφάλι του στον τοίχο επειδή έκανε το λάθος να πιστέψει ότι εν έτει 2020 ο κόσμος έχει προχωρήσει. Ο κόσμος όμως μια μέρα θα προχωρήσει, ήδη κάνει βήματα, χύθηκε και θα χυθεί πολύ αίμα χιλιάδων αδελφών μας. Συνεχίζουμε…! Καθένας με τον τρόπο που μπορεί αγωνίζεται για να έρθουν οι αλλαγές που ζητάμε, που διεκδικούμε, που μας αξίζουν.


Κοκκινόμαλλο Τέρας

Στο εξώφυλλο, η Marsha P. Johnson


 

 

 

 

 

©Κοκκινόμαλλο Τέρας, Topicap 10/6/20

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: