Τις τελευταίες μέρες το νέο της κατάργησης των καλλιτεχνικών μαθημάτων σε τάξεις του λυκείου σίγουρα δεν έχει περάσει απαρατήρητο. Όμως η υποτίμηση της τέχνης στην παιδεία (που λέει ο λόγος, δηλαδή, παιδεία) στην πραγματικότητα δεν είναι κάτι καινούριο. Πόσοι θυμούνται τα μαθήματα των Εικαστικών και της Μουσικής στο σχολείο;

Αν εξαιρέσουμε ελάχιστους με πραγματική όρεξη να μας μυήσουν την τέχνη, τις περισσότερες φορές είχαμε να κάνουμε με έναν βαριεστημένο καθηγητή που με τη σειρά του δε μας ενέπνεε καθόλου να ασχοληθούμε με όσα είχε να πει. Ακόμα και όσα συμπεριλαμβάνονται σε αυτά τα μαθήματα μετατρέπονται και εκείνα σε μετάδοση στείρας γνώσης, χωρίς ίχνος από την πραγματική καλλιέργεια και ψυχική πληρότητα που προσφέρει η ενασχόληση με την τέχνη. Για να μη μιλήσουμε για τα καλλιτεχνικά και μουσικά σχολεία, τα οποία αντιμετωπίζουν συνεχώς τεράστιες δυσκολίες και εφαρμόζουν αναγκαστικές περικοπές.

Το εκπαιδευτικό μας σύστημα είναι μπάχαλο έτσι κι αλλιώς, όμως ανέκαθεν ο καλλιτεχνικός τομέας ήταν αυτός που επηρεαζόταν περισσότερο. Παιδιά χωρίς την οικονομική δυνατότητα να κάνουν εξωσχολικά μαθήματα οποιασδήποτε μορφής τέχνης, μεγαλώνουν στερημένα από αυτή τη δυνατότητα, που κανονικά θα έπρεπε να προσφέρει η «δωρεάν παιδεία». Παιδιά με όνειρα να ακολουθήσουν την τέχνη που αγαπούν, μεγαλώνουν πιστεύοντας ότι αυτό που θέλουν είναι άχρηστο εφόσον δεν υποστηρίζεται από πουθενά. Πόσες φορές έχουμε ακούσει να μας λένε «θα πεινάσεις, βρες καλύτερα κάτι άλλο» όταν λέμε ότι θέλουμε να ακολουθήσουμε την τέχνη που μας έχει κερδίσει; Ακόμα και σε δημοσκόπηση σχετικά με τη χρησιμότητα των επαγγελμάτων, το λιγότερο χρήσιμο φάνηκε να είναι ο «artist».

Η ρίζα αυτού του προβλήματος βρίσκεται στο ότι η σημερινή κοινωνία θεωρεί την τέχνη κάτι ανάμεσα σε χόμπι πολυτελείας και κάτι όχι ιδιαίτερα χρήσιμο για την καθημερινότητα. Μόνο με έναν τρόπο μπορεί να εξηγηθεί αυτό: ότι η τέχνη είναι σαν το οξυγόνο.

Δεν είναι σημαντικό, εκτός κι αν δεν έχεις καθόλου.

Απο αρχαιοτάτων χρόνων, η τέχνη είχε ύψιστη σημασία και αποτελεί σημαντική πηγή πληροφοριών σήμερα για τους παλαιότερους πολιτισμούς. Η τέχνη είναι πολύ μεγαλύτερο κομμάτι της καθημερινότητας απ’ όσο νομίζουμε. Πώς είναι δυνατόν λοιπόν να το ξεχνάμε;

Μήπως ακριβώς επειδή είναι αναπόσπαστο μέρος της ζωής μας, το έχουμε ως δεδομένο; Αν νομίζουμε ότι η τέχνη είναι «απλά» να πας σε κάποιο μουσείο ή να ξέρεις όλα τα καλλιτεχνικά ρεύματα των ζωγράφων, ας προσπαθήσουμε να σκεφτούμε τη ζωή μας χωρίς να ακούμε μουσική, να βλέπουμε ταινίες και σειρές, να πηγαίνουμε στο θέατρο ή σε συναυλίες, να χορεύουμε, να τραγουδάμε.

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς αυτά. Και όλοι όσοι βρίσκονται πίσω από αυτά τα δημιουργήματα αξίζουν μια τεράστια συγγνώμη από την κοινωνία. Διότι δεν είναι απλώς σημαντικοί, αλλά απαραίτητοι.


Κατερίνα

Artwork & photography by: Athanasia Tsopanaria 


 

 

 

 

©Κατερίνα,  Topicap 22/6/20

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: