Ξημερώνει Κυριακή. Ξυπνάω στην αγκαλιά του ανθρώπου που ονειρευόμουν. Ξεχνώ τα πάντα γύρω μου. Όλα ζωντανεύουν με τον πιο μαγικό τρόπο. Μετά από όλα όσα έζησα και ξεπέρασα, καταφέρνω να έχω όσα πόθησα για καιρό. Ευχόμουν διαρκώς, να μπορούσα να βιώσω με πάθος τη στιγμή αυτή και όλα όσα μπορούν να χωρέσουν μέσα της. Ξανά και ξανά. Και ξανά. Τώρα είμαι εδώ, στο παρόν. Η επιθυμία γίνεται πραγματικότητα. Είσαι δίπλα μου. Μόνο δίπλα μου. Όλα συνυπάρχουν αρμονικά. Ηρεμία, γαλήνη, ζεστασιά, σε έναν τέλειο συνδυασμό. Όλα είναι όμορφα και φωτεινά. Όλα είναι όπως θα έπρεπε να είναι.

Με χαϊδεύεις, με φιλάς, κάνουμε έρωτα και γινόμαστε ένα, σε ένα δωμάτιο στα βόρεια της Αθήνας. Είναι τόσο φωτεινά που το φως καταφέρνει να ξεγλιστρήσει μέσα από τις χαραμάδες του ξύλινου παραθύρου. Μπορώ τώρα να διακρίνω καθαρά τις λεπτομέρειες του προσώπου σου. Το χαμόγελό σου λάμπει, φωτίζει τις σκέψεις μου και καθαρίζει το μυαλό μου από οτιδήποτε καταφέρνει να με αποσπάσει. Υπάρχεις μόνο εσύ κι εγώ. Σαν να μην υπήρξαν ποτέ άλλοι άνθρωποι σ’ αυτήν τη γη.

Με φιλάς και με την καλημέρα σου με ξυπνάς σ’ έναν κόσμο γεμάτο αισιοδοξία. Το πιο γλυκό φιλί με όλες τις έννοιες που θα μπορούσαν να αποδοθούν. Μετά σιωπή. Από εκείνες που χωράνε όλες τις λέξεις του κόσμου. Αρχίζουμε να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας. Πόσο όμορφα γίνονται όλα όταν είμαστε μαζί. Πόσο σημασία αποκτούν ακόμα και οι πιο απλές, καθημερινές στιγμές που συχνά προσπερνάμε χωρίς να συνειδητοποιούμε την αξία τους.

Χωράει πολλή ομορφιά σε ένα κυριακάτικο πρωινό. Όση δεν είχα φανταστεί ή όση ονειρευόμουν πάντα να χωρέσω μέσα σε λίγες ώρες, μια στιγμή, ένα άγγιγμα ή μια αγκαλιά. Μιλάμε για τον έρωτα, την ομορφιά, τη ζωή. Αναλύουμε ζητήματα της καθημερινής ζωής. Ζητήματα που μας αφορούν όλους. Εκφράζουμε τις ιδέες, τις αξίες, τα ιδανικά μας. Ακούμε προσεκτικά τις απόψεις που ακούγονται. Συζητούμε διεξοδικά και ονειρευόμαστε ένα πιο δίκαιο, πιο φωτεινό αύριο που περικλείει μέσα του κάθε είδος ανθρώπινης ζωής. Κοιτάμε τον κόσμο μέσα από τα δικά μας μάτια και οραματιζόμαστε την εξέλιξη, την ίδια μας την ζωή. Ύστερα, αγκαλιαζόμαστε και φιλιόμαστε για ακόμη μια φορά, προτού αφήσουμε ξανά τα σεντόνια μπλεγμένα με τα όνειρά μας. Ανοίγουμε τα παράθυρα και χαμογελάμε ξανά, κάτω από τον ήλιο που υψώνεται πιο φωτεινός από κάθε άλλο Κυριακάτικο πρωινό.


Ολυμπία

Photography credits: Panagiotis Vikatos


 

 

 

 

 

 

 

©Topic-U, Topicap 24/6/20

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: