Έκανα ό,τι μπορούσα για να γίνω… | Topic-U

Πολλές φορές ανοίγουμε το στόμα μας και δεν ξέρουμε τι λέμε. Ένας δάσκαλός μου στο δημοτικό μάς έλεγε: «πρώτα να βουτάτε την γλώσσα στο μυαλό και μετά να μιλάτε». Μπορεί εκείνη τη στιγμή να θέλουμε να φωνάξουμε, να βρίσουμε, να ξεσπάσουμε και μπορεί να έχουμε και δίκιο. Όμως δεν ξέρουμε πότε τι μπορεί να προκαλέσουν τα λόγια μας σε κάποιον, πόσο μπορεί να τον επηρεάσουν, να τον «ματώσουν».

Το ακόμη χειρότερο σενάριο είναι όταν και οι δύο πλευρές πιστεύουν πως έχουν δίκιο και όντως στο μυαλό τους αυτό επικρατεί, αλλά λόγω χαλεπής επικοινωνίας, απόστασης κ.α. μπορεί δύο άνθρωποι να χάσουν ο ένας τον άλλον για πάντα. Μόνο λίγοι είναι οι τυχεροί, που κάποιος θα ρίξει τον εγωισμό του και τελικά η παρεξήγηση θα λυθεί. Όμως για τους υπόλοιπους, τι γίνεται; Θα χαθεί οποιοδήποτε συναίσθημα και εμπειρία μοιράστηκαν αυτοί οι δύο άνθρωποι; Αξίζει, τελικά, για τον εγωισμό μας να χάσουμε κάποιον; Καταλαβαίνω πως εκείνη τη στιγμή σκεφτόμαστε προτάσσοντας την αξιοπρέπεια μας – και δεν μιλάω για περιπτώσεις που όντως χρειάζεται να βάλεις πρώτο τον εαυτό σου – αλλά πολλές φορές συγχέουμε την αξιοπρέπεια με τον εγωισμό. Μην παρεξηγηθώ, δεν κρίνω κανένα! Άλλωστε όλοι μας έχουμε κάνει κάτι παρόμοιο.

Μήπως, όμως, προτάσσοντας εμάς έναντι κάποιου άλλου, χάσουμε στο τέλος τον ίδιο μας τον εαυτό; Κάθε φορά που αγαπάμε (με οποιανδήποτε τρόπο) προσφέρουμε στον άλλο ένα κομμάτι από εμάς για αυτόν, κάτι σαν δώρο φανταστείτε – τουλάχιστον εγώ έτσι το φαντάζομαι. Και -προσέξτε- είμαστε καταραμένοι να το δίνουμε εφάπαξ, χωρίς επιστροφή. Διαφορετικά δεν είναι αγάπη αλλά ιδιοτέλεια. Επομένως, την επόμενη φορά που θα σκεφτούμε τον εαυτό μας ας σκεφτούμε πως θα χάσουμε και εμάς στο τέλος, διότι ο πόνος που θα επέλθει μόλις συνειδητοποιούμε τι κάναμε – και μην γελιέστε πάντα το κάνουμε μετά από καιρό – θα μας χτυπήσει με τέτοια δύναμη που δεν θα ξέρουμε πλέον ούτε το όνομα μας, ούτε το ποιοι είμαστε αλλά ούτε και τον λόγο που ξεκινήσαμε όλη αυτή την βλακεία. Διότι, στην τελική, κατανοούμε πως κάτι που παλαιότερα το θεωρούσαμε σημαντικό πλέον αποτελεί κάτι μηδαμινό για εμάς.

Ας παλέψουμε όλοι για αυτούς που αγαπάμε, φυσικά με αυτοεκτίμηση και ειλικρινή αγάπη προς το άτομο μας. Αγαπώντας τους άλλους γινόμαστε καλύτεροι και ίσως αγαπάμε και εμάς τους ίδιους λίγο παραπάνω, μάλλον ασυναίσθητα. Ας παλέψουμε ο ένας για τον άλλον, ας παλέψουμε για εμάς, ας παλέψουμε για την αγάπη, τον έρωτα, την φιλία, τα πιστεύω μας. Μόνο αυτό μένει στο τέλος, μόνο αυτή η προσπάθεια. Όταν έρθει η στιγμή που θα σκεφτούμε «Είμαι ευτυχισμένος;» δεν έχει σημασία να πούμε «Ναι», σημασία έχει να πούμε «έκανα ό,τι μπορούσα για να γίνω!» και τότε αυτομάτως θα έχουμε γίνει.


Μαρία Ρ.

Photography credis: Marina Lazari


 

 

 

 

 

 

©Topic-U, Topicap 7/7/20

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s